Screenshot_20180407-161937-01Ik heb hem niet gelopen. Ik had er wel bij willen zijn om anderen aan te moedigen en naar de finish te schreeuwen. Er is zelfs even sprake geweest van het eventueel hazen voor 2 loopsters. Door een rare speling van het lot fietste ik op de dag dat ‘De mooiste’ werd gelopen echter over bergen, heuvels en zeewegen in Ierland… Mijn marathon komt nog. Vandaag over een maand en 2 dagen sta ik in Kopenhagen aan de start.
De marathon van Rotterdam (die ik zelf in 2016 liep) vermorzelde afgelopen weekend menig loopdroom. Velen hadden doelen gesteld en daar ook keihard voor getraind. Net zoals afgelopen jaar en het jaar waarin ik hem liep was het helaas onverwacht warm. Alleen schijnt het deze keer echt extreem te zijn geweest en een combinatie met benauwdheid waardoor veel lopers hun gedroomde tempo moesten loslaten en tevreden moesten zijn met een ander resultaat dan gehoopt.
IMG-20170923-WA0027-01Het was raar om er niet bij te zijn. Waarom? Dat zal ik proberen uit te leggen. Naast het feit dat enorm veel vrienden en bekenden Rotterdam liepen en daar dus een soort van ‘samen naartoe trainen en leven’ zit het hem voor mij vooral in ‘Monday Runday’. Dat is het hardloopgroepje dat Marjolein, Joke en ik vormen terwijl we eigenlijk bijna niet meer samen kunnen trainen. Verschillen in schema’s en marathons maken dat we voortdurend en intens met elkaar meeleven maar dat we nog maar zelden echt samen hardlopen. Zelfs als Joke en ik samen op de baan trainen op de dinsdagavonden bij de GAC doen we alleen de warming up en cooling down gezamenlijk (onze trainingstempo’s liggen niet gelijk). Marjolein is sinds kort officieel een ‘Crazy Runner’ en Joke is onderdeel van ‘team Vroem’ en ‘Team Hollander’ voor de RopaRun. En toch vormen we ‘Monday Runday’; ons mini groepje dat ruim een jaar geleden ontstond. Ons bestaansrecht is dat we heel veel (hardloop) lief &leed delen en we andermans marathon minstens zo belangrijk vinden als die van onszelf. Ok… nu spreek ik even voor mijzelf maar ik hoop dat zij dat ook een beetje zo voelen.
Ik was er dus niet bij toen Joke voor ons drieën het spits afbeet en een gooi deed naar een P.R. Ik was er ook niet bij om stimulerende woorden naar haar te roepen. Het enige dat ik kon doen was een goody bag met bemoedigende spulletjes voor Joke aan Marjolein meegegeven en een filmpje maken met mijn partner-in-crime om Joke en een aantal andere lopers toe te schreeuwen via een bord op het 34-km punt in Rotterdam.

Voor Joke zit het er nu dus op. Zij mag gaan herstellen en dan toeleven naar de RopaRun. Over 2 weken is Marjolein aan de beurt. Zij gaat vlammen in Londen. Ons idee was om dit samen te doen maar omdat ik geen startbewijs kon bemachtigen, hebben we dit moeten aanpassen. Zij loopt Londen, gesteund door Joke en ik zal op afstand met haar meeleven omdat ik twee weken later naar Denemarken vlieg voor mijn eigen avontuur.
Screenshot_20180407-161844-01Pas 14 dagen na Marjolein kom ik dus in actie. Dat voelt ineens zo eenzaam. Iedereen heeft zijn missie er al op zitten en ik ga nog door. Zelfs mijn GAC-loopgroep heb ik tijdelijk losgelaten. We trainen in het voorjaar in het bos maar ik heb ervoor gekozen om op de baan door te gaan. De meningen zullen erover verschillen maar ik geloof er heilig in dat de baantrainingen mij sneller maken. Ondanks het eenzame gevoel zal ik mijn focus en het plezier in het lopen moeten zien te behouden.
Misschien waren het de 180 kilometers en 1432 hoogtemeters die ik in Ierland fietste met mijn moeder (en nog 15 hardloop-kado-kilometertjes). Misschien was het de stress die we opliepen toen we -op een haar na- ons vliegtuig niet misten. Maar ik was gisteren moe en had voor geen meter zin om te lopen. Ik had zin kunnen maken maar deed dat niet. Pas nu ik dit gevoel aan het papier heb toevertrouwd, borrelt de behoefte aan lopen weer langzaam op.
Vanaf komend weekend gaat mijn sobere lifestyle weer beginnen. De laatste maand voor mijn marathon wordt er extra op rust en voeding gelet. Ik heb goed getraind, voel mij ook goed. Maar om mijn gedroomde tijd van 3 uur 20 te halen is iets extra’s nodig. En een flinke portie geluk. Dat zagen we wel weer bij de marathon van afgelopen weekend….