Screenshot_20180503-172722Ik zit er al weken op te wachten. Dat gevoel dat ontstaat ergens in je buik; een soort irritante zenuwen die geen uitweg kunnen vinden. Of het ineens slechter slapen, zelfs wakker schrikken met angstbeelden over ‘de finish niet kunnen vinden’ of ‘vallen onderweg’. Sacherijnig reageren op de omgeving, een beetje labiel zijn en snel emotioneel ook.
Bij iedere marathon ging het anders. Bovengenoemde zaken zijn allemaal echt voorgevallen maar (gelukkig) niet allemaal tegelijk en ook niet allemaal bij iedere marathon. Ik was de afgelopen periode zoals gezegd dus voorbereid op één of meerdere symptomen van weer ‘bijna een marathon gaan lopen’. Maar met nog maar negen dagen te gaan, is er niets aan de hand. Ik leef gewoon door en werk de laatste trainingen van mijn schema af. Zelfs de mei-vakantie met twee jonge kinderen en hun vriendjes ongeveer de hele dag om mij heen, brengt mij niet van mijn stuk.
Ik ben wel eens meer afgetraind geweest, ook net één of twee kilo lichter. Ik heb welIMG_20180429_133956_314 eens het gevoel gehad dat ik echt knetterhard toegewerkt had naar die volgende marathon. Dat heb ik nu niet terwijl ik nooit eerder zo veel en zo vaak de tempo’s liep die ik nu gelopen heb. Ik heb wel eens ‘mega focus’ gehad (bij mijn laatste marathon die ik in Amsterdam liep bijvoorbeeld) waarbij op een gegeven moment ALLES om die marathon leek te draaien. Ook op dat gebied voelt het nu anders.
 
Wat ik voel is nieuw voor mij. Niet alleen als hardloper maar ook als mens. Ik voel rust en zelfvertrouwen. Ik heb zin in deze marathon. Zelfs als ik denk aan mijn marathontempo (4’42”) schiet ik niet in paniek. En dat is wel eens anders geweest. “Zolang mijn benen maar door blijven malen, komt t wel goed” denk ik nu.
IMG-20151104-WA0005Eigenlijk ben ik weer een klein beetje terug bij mijn eerste marathon die ik eind 2015 liep. Ik wist niet wat mij te wachten stond waardoor ik als een enorm dankbaar mens onbeschrijfelijk gelukkig stond te zijn daar aan de start aan de voet van de Verrazano-Narrows brug. Ik was wel zenuwachtig maar dat was meer een soort kinderlijke nieuwsgierigheid want ‘hoe ver kon dat nou toch zijn? 42 km?’.
Inmiddels weet ik heel goed hoe ver dat is maar dat kinderlijk blije gevoel is weer terug. Ik weet ook dat ik nu super ontspannen uitkijk naar 13 mei als ik de afstand wederom mag volbrengen maar dat ik straks bij een kilometer of 32, misschien 35 denk: Godverdomme! (sorry maar dat is dan echt het soort woord wat door mijn hoofd schiet) wat is het toch een klote eind! En : “waarom trap ik er toch telkens weer in?!” en “Dit is ECHT de laatste, hierna doe ik het niet meer!” en ook: “ik ga alleen nog Chicago doen maar die doe ik dan op mijn dooie akkertje”.
Om er vervolgens -wat er ook gebeurt volgende week zondag- straks in Chicago toch wéér keihard voor te gaan.
Ik ben benieuwd wat deze innerlijke kalmte mij gaat brengen. Ben ik daardoor in staat mijn 3 uur 20 minuten doel waar te maken? Of ben ik niet ‘eager’ genoeg? Blijkt straks dat ik beter gedij bij stress? Ik weet het niet en door mijn huidige ‘state of mind’ maakt het mij ook niets uit. Ik voel mij goed. Ik ga ervoor.
IMG_20180503_173619_201