Kopenhagen marathon

20180513_130406“You are so lucky” zegt de Deense receptioniste op maandagochtend opgetogen tegen de Amerikaan die voor mij staat bij de receptie van ons hotel. Ik wil uitchecken en beluister hun gesprekje met een berustende lach op mijn gezicht. Hij blijkt een festivalbezoeker die enorme mazzel heeft gehad met het weer van de afgelopen dagen. “Normally it’s much colder here at this time of the year!” legt ze hem uit. De Amerikaan knikt instemmend om te laten merken dat hij zich hartstikke bewust is van ‘all the luck in the world’ dat hij en zijn vrienden hebben gehad als het gaat om het afwijkende Deense weer van dit weekend. “Copenhagen was the hottest place in Denmark yesterday!” juicht hij bijna.

Dat relatief frisse Deense weer waar de receptioniste het over had, was precies waar ik op hoopte toen ik de Kopenhagen marathon uitkoos om mijn ‘Breaking 3.20’ poging te doen. Ik werkte ooit met regelmaat vlakbij deze stad die al snel mijn hart heeft gestolen. Het is er mooi, overzichtelijk en er hangt een goede sfeer. Ook de ligging aan zee is iets dat ik heel fijn vind. Naast goede weersomstandigheden voor een marathon heb ik dus ook mooie dingen om 42 kilometer lang naar te kijken.

Dit is mijn zevende marathon. Vier van de zes marathons die ik tot nu toe liep waren buitengewoon warm. Alleen mijn eerste was echt op ‘marathon temperatuur’ en de vijfde -die ik als haas liep- was ook prima te doen maar toen liep ik in dienst van iemand anders en het was avond, dat helpt ook tegen hitte.

Nu ging ik dus mijn PR aanvallen in Kopenhagen. In Scandinavië. In NOORD Europa. ‘Kan niet mis gaan’ dacht ik. Die 3 uur 20 zou ik lopen! Mijn aanloop was veelbelovend. Ik voelde mij zowel fysiek als mentaal heel sterk. Dat ik in de trainingsmaanden eerste werd op een halve marathon en mijn PR op de 10 km aan gort liep, gaf extra zelfvertrouwen. Tot zover geen vuiltje aan de lucht.

Maar toen 13 mei in zicht kwam, werd duidelijk dat het mij weer gelukt was om een warme marathon te selecteren. In de dagen vooraf liep het kwik almaar op om op D-day zelfs de 25 graden aan te tikken. Een heerlijke temperatuur als je naar het strand gaat maar vreselijk als je meer dan 42 kilometer aan een stadsmarathon meedoet. Tenminste, dat vind ik. (ik zag onlangs dat voor reacreatieve hardlopers de ideale marathon temperatuur tussen de 10 en 15 graden ligt, bij pro’s zelfs nog lager).

Ik berustte in het feit dat ‘het was zoals het was’. Ik accepteerde dat ik die 3 uur 20 waarschijnlijk niet zou gaan halen. Maar toch ging ik ervoor. Ik zou kijken wat ik eruit kon slepen die dag. Als wapen in de strijd tegen de zon schafte ik preventief een ‘triatlon-zonneklep’ aan waardoor ik er bijliep als een vijftiger op golfcursus maar dat interesseerde mij niks.

Met mijn super supporter in mijn kielzog vertrok ik per fiets naar de start van mijn nieuwe avontuur. Ik voelde het al warm worden terwijl het nog geen 9.00 uur was maar negeerde dit gegeven. In het startvak vlogen emoties mij onverwacht aan. Ik stond te Whatsappen met mijn vriendinnen Joke en Marjolein want ook al zijn we bij dit soort momenten niet fysiek bij elkaar: gesteund wordt er! Ineens trokken alle maanden van hard werken aan mijn ‘geestesoog’ voorbij. Ik voelde mij trots op het harde werk dat ik geleverd heb en was misschien daardoor heel even van slag: zo hard gewerkt en dan wéér die warmte die misschien roet in het eten gooit. Heel even mocht ik achter de spiegelglazen van mijn bril huilen maar toen werd het tijd om te herpakken. Er moest gelopen worden en goed lopen doe je ook tussen je oren. Dit keer zonder playlist want er was mij enorm enthousiast publiek en bergen muziek beloofd.

view

Al heel vroeg in de start kwam ik achter de 3’20” pacers met gele ballonnen te lopen. Dat kon geen toeval zijn dus voor het eerst in mijn hardloopleven besloot ik mij in ze vast te bijten. We vormden een groep van misschien wel 30 personen, vooral mannen en zo’n 4 vrouwen. De kilometers vlogen voorbij, ik voelde mij krachtig en liep heel makkelijk. Dat de pacers te snel liepen voor ons doel had ik al gauw door: een punt om in de gaten te houden. Het parcours was mooi en afwisselend, vele mensen stonden ons aan de kant aan te moedigen in het nu al bijzonder warme weer. Overal waar ik kon pakte ik water. Mijn gel-planning liep gesmeerd en zorgde voor extra energie.

Bij een kilometer of 12 stelde ik vast dat onze Deense pacers voortdurend te snel liepen. Ik moest een strakke 4’45” lopen maar we zaten daar iedere kilometer ver onder. Heel jammer want het liep verder heel prettig in die groep maar ik wilde de man met de hamer ook deze marathon graag ontwijken.

Ik liet mijn groep los en zette mijn weg voort op het beoogde tempo. Het werd warmer en warmer maar ik deed wat ik kon. Toch begon ik gedurende de volgende kilometers te  beseffen dat ik het warmer had dan ooit tevoren. Ik maakte zelfs gebruik van de ‘douches’ boven de weg bij waterposten. Ik wilde soms graag even wandelen en deed dat op een zeker moment ook bij het water drinken. ‘Ga ik wel onder de vier uur lopen?’ schoot door mijn hoofd. Iedereen had het zwaar. Veel lopers waren inmiddels gestopt met hardlopen. Ik rende door van schaduw naar schaduw, van linker straatkant naar rechter en weer terug: follow the shade werd mijn motto.

Screenshot_20180525-094934

Ik denk dat ik bij 30 kilometer inzag dat 3 uur 20 stuk lopen er vandaag gewoon niet inzat. Dan maar het lichaam sparen en ‘low pace’ verder, lekker genieten van al het moois dat er te zien is en het enthousiaste publiek. Beseffen wat een geluksvogel je bent dat je gewoon weer een buitenlandse marathon mag meemaken. Dus de vijf kilometers die volgden gingen wat rustiger en als het aan mij had gelegen was ik zo -als golfster met bejaardenklep- naar de finish gejogd.

Mooi niet! Daar was mijn super supporter ineens. Hij schreeuwde dat ik echt nog een PR kon halen en dat ik ervoor moest gaan!! Ik had hem al een paar kilometer eerder toegeroepen dat het “geen PR-weer was, dat het er niet in zat”. Dit keer had ik de energie niet voor een discussie dus voor de verandering besloot ik hem zijn zin te geven en mijn tempo op te voeren. Onder zijn aanmoedigingen ging ik beginnen aan de laatste zeven kilometers.

Het werd heter en heter. Het was niet te doen. Toch deden we het. Ik en al die andere marathoners. We renden tot het bittere eind. Dat toch heel zoet bleek te zijn. In 3 uur 30 minuten  en 41 seconden bereikte ik de finish. En het mooiste? Voor het eerst dacht ik niet: ‘nu doe ik het nooit meer!’ Ik dacht: ‘Kom maar op Chicago, ik lust je rauw!’

20180513_130351

 

 

20 gedachtes over “Kopenhagen marathon

  1. Mooi weer om te lezen Hedwig! Weer een knappe prestatie neergezet bij hoge temperaturen. Knap van je om de knop om te zetten en te lopen voor wat het waard is. Op naar de volgende marathon. Sneller of niet, als je er maar happy van wordt. X

    Liked by 1 persoon

  2. Goed verslag! Het mooie van records in mijn ervaring is dat je ze krijgt wanneer je ze het minst verwacht, rustig hardlopend, helemaal niet pushen, alles loopt als een treintje. En je geniet zo van de wedstrijd, dat je pas achteraf beseft dat je een PR liep.

    Mijn moto: een PR krijg je; je kunt het niet afdwingen. Hoe meer ik denk aan een PR tijdens de wedstrijd, des te kleiner is de kans dat ik die krijg. Daarom loop ik altijd voor wat ik waard ben. Het verhaal vooraf en de verklaring na een sportprestatie zijn voor mij slechts geluiden die mensen maken, pure verzinsels om wat mensen gaan doen of gedaan hebben te duiden; met wat er werkelijk gebeurt tijdens het lopen (in het moment) heb ik geen inzicht, of als ik het heb, dan ben ik het snel vergeten en vul dat gebrek aan herinneringen met een aannemelijk verhaal dat me een soortgelijk gevoel geeft als ik onder het lopen had, een emotionele waarheid, meer dan een feitelijke waarheid. Het is natuurlijk goed leesvoer voor de buitenwacht, waarvoor dank.

    Liked by 2 people

  3. Hi Hedwig,

    Erg knap gezien de bijzondere weersomstandigheden om er toch een PR van te maken en je te herpakken en om te schakelen en je aan te passen. Op IG volg ik net plezier en interesse je toegewijde inspanningen. Het is echt niet niks. Ik weet hoeveel moeite dit soort dingen kosten. Ik vind het geweldig om.je te volgen en verheug me op je Chicago- en triathlon avonturen. Samen lopen is er nog niet van gekomen maar virtueel komen we zo een heel eind 😉

    Groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s