IMG_20180601_110814_199Een triatlon, van welke afstand dan ook, begint met zwemmen. Je hebt ze waarbij je van de kant start of je start liggend in het water maar hoe dan ook: de kop gaat eraf met een stuk zwemmen. In TriHedwigTri vertelde ik al dat dit mijn achilleshiel is. Tot december 2017 kon ik helemaal niet zwemmen, tenminste geen borstcrawl. Ik was zelfs een beetje bang voor zwemmen. Eigenlijk al sinds ik mij kan herinneren, haal ik me gekke dingen in het hoofd als ik in water lig. Toen ik zwemles had voor het A-diploma dacht ik dat er onder de vloer van het bad een haai verstopt zat in een speciaal bassin (ik was toen vijf dus give me a break 😉 ). Uiteraard fantaseerde ik erbij dat ‘ze’ die haai tijdens de les op ons los zouden laten. Enig bijkomstig voordeel van deze gedachten was dat ik uit pure angst best snel schoolslag kon zwemmen. Diploma B heb ik nooit gehaald…
Ook toen ik ouder werd, bleef ik bang. Mijn ouders hadden een zeilboot waarmee we ieder weekend en bijna alle vakanties op het IJsselmeer en de Wadden zeilden. Als ik over de steigers van de jachthaven liep, bleef ik zoveel mogelijk in het midden lopen uit angst dat er een arm uit het water zou verschijnen om mijn enkels vast te grijpen. Ín het water van het IJsselmeer of de Waddenzee zwemmen was al helemaal ondenkbaar. Zeker nadat ‘Jaws’ verscheen in de bioscopen was ik er zeker van dat er een ‘great white’ in onze Nederlandse wateren rond zwom die mij zou verslinden zodra ik te water zou gaan. Zelfs in bad zitten, was na het zien van ‘Nightmare on Elmstreet’ een tijdje onmogelijk omdat ik wist dat Freddy Kruger mij dan zou grijpen.
Varen in een rubberen bootje op open water of een gracht? No Way! Na Dick Maas’  ‘Amsterdamned’ was ik een gewaarschuwd mens en zou ik me echt niet door een psychopathische moordenaar door midden laten snijden met een duikersmes via de bodem van zo’n bootje. Surfen: ook een no go want mijn oom maakte me ooit wijs dat er onder de surfplank, op de bodem van het meer, een auto vol lijken lag.
Ik kan zo nog wel even doorgaan maar ik denk dat het wel duidelijk is dat ik -niet realistische- maar wel echte angsten voor water heb. Of eigenlijk voor wat zich in het water zou kunnen verschuilen.
Toch heb ik mijn PADI-duikcursus gehaald en leerde ik zelfs een beetje kite-surfen. Daardoor ben ik erachter gekomen hoe het met mijn vrees zit. Tijdens duiken bleek ik totaal niet angstig. Ik vond het meteen geweldig! Bij het kiten was ik wel bang. Daar lag ik dan midden op zee met aan mij vast die kite. Je begint namelijk met ‘body draggen’ waarbij je je lichaam voort laat trekken door de zee met behulp van je kite. Pas als je dat kan, mag je op een board staan. Weer zag ik voor mij hoe haaien me te grazen zouden nemen terwijl ik daar weerloos in de zee zou liggen. Zeker toen mijn instructeur bevestigde dat er in dat gebied haaien waren, flipte ik compleet. Bij het duiken kon ik zien wat er om mij heen was. Mijn eerste duik was op het great barrier reef waar ik zeeschildpadden, prachtige vissen, koraal maar ook haaien zag. En ik vond het prima! Mijn angst zit hem in wat ik niet kan zien. Zolang ik weet wat er zich onder / boven / naast mij bevindt, voel ik geen angst.
Bij mijn eerste borst crawl zwemles schoot de haai uit het bassin onder het zwembad van vroeger nog wel door mijn hoofd. Maar hoe vaker ik zwom, hoe vertrouwder ik werd met het bad en zijn bodem. Stap 1 is dus genomen. Ik kan zonder angst zwemmen in binnen of buiten zwembaden.
Ik heb nog 3 weken om te leren hoe ik zonder angst in Nederlands open water zwem. Kan je daar met zwembril wel wat zien? En zo niet, ben ik nu dan misschien volwassen genoeg om mij geen rare waanbeelden in mijn hoofd te halen? Komende week wil ik voorzichtig proberen te zwemmen in iets dat geen zwembad is… to be continued…