Sleeping with the enemy

IMG-20180613-WA0010Toen ik 18 was, kwam de film ‘Sleeping with the enemy’ in de bioscoop. Wat veel indruk maakte, was dat Julia Roberts -die slachtoffer van huiselijk geweld met watervrees speelde- in het geheim leerde zwemmen en zo kon fingeren dat ze verdronk toen ze overboord sloeg tijdens een zeiltochtje. In werkelijkheid zwom ze in krachtige borst crawl slagen door de zee haar vrijheid tegemoet. Bang voor water was ze niet meer.

De laatste dagen schieten de beelden uit deze prehistorische film door mijn hoofd. Mijn man mishandelt me geenszins maar toch slaap ook ik met de vijand omdat hij mijn opponent is tijdens de triatlon die al over negen dagen plaatsvindt. Ik train niet echt in het geheim maar ik probeer soms wel te verbergen dat ik wéér ga lopen/zwemmen/wielrennen. Hij werkt ontzettend veel waardoor hij daarvoor niet de ruimte heeft die ik wel heb. Ik wil natuurlijk voorkomen dat -wanneer de kleine kans zich voordoet dat ik hem versla- hij roept: “ja maar jij hebt veel meer kunnen trainen!” Mijn angst voor zwemmen in open water is uitgebreid aan de orde gekomen in eerdere blogs dus die gelijkenis met de film spreekt wat mij betreft voor zich.

Inmiddels heb ik twee keer in open water gezwommen en ook mijn racefiets heeft zijn eerste kilometers gemaakt. Afgelopen vrijdag kreeg ik mijn vuurdoop ‘open water zwemmen’ toen ik samen met Shiva een ‘bike-swim-bike’ training deed. Heel eerlijk gezegd zwommen we amper. Onze zwemspot in het Gooimeer bleek vol wier te zitten waardoor we verstrikt raakten wat zwemmen nogal bemoeilijkt. Toch was er winst want zelfs met al die ‘enge’ dingen onder water werd ik niet bang. Ik vond het eigenlijk wel heel lekker dat zwemmen in de natuur! Daarna maakten we een fijn rondje op de fiets om het meer heen. Dat het ononderbroken regende maakte geen fluit uit: nat waren we toch al. Mijn nieuwe tri-suit blijkt top te zijn: ondanks het veel dunnere zeempje dan die in mijn wielerbroek zit, kreeg ik geen zadelpijn. Shiva en ik maakten meteen plannen om samen een Gran Fondo te fietsen, dat zegt genoeg.

Screenshot_20180610-130409-01Het hardlopen gaat gewoon door, dat is mijn tweede natuur. ik ben steeds benieuwder wat de andere sporten mij gaan opleveren voor het lopen. Van zwemmen krijg je volgens mij een grotere longinhoud. En ik kan me ook voorstellen dat je er efficiënter van gaat ademen ofzo. Wielrennen schijnt je dan weer geen betere loper te maken (iets met spieren?) maar voor je herstel is het wel weer goed.

…Any way: mijn grootste proeve van bekwaamheid heb ik gisteren afgerond. Mijn vriendin Marjolein woont bij een prachtig natuurgebied (Den Treek, Leusden) waar een al net zo mooi meer ligt: het Henschotermeer Marjolein stelde een tijdje terug voor dat ik daarin zou kunnen oefenen. Ik breidde het plan uit door naar haar toe te fietsen: dertig kilometer heen en terug plus veertien kilometer retour vanaf haar huis naar het meer maakt dat ik zo’n 74 kilometer gefietst heb. Dat is 29 kilometer meer dan dat ik tijdens die kwart triatlon zal doen. Er stond best wat tegenwind op de terugweg en in ‘bewoonde gebieden’ kon ik niet voluit gaan, toch was mijn gemiddelde snelheid (tijdens de 60 kilometer retour naar Leusden) zo’n 26 km per uur. Dat is denk ik best ok.

Het drukst maakte ik mij uiteraard weer over het zwemmen. Ik dacht: ‘ik poedel even wat in dat water, gewoon voor de ervaring’. Maar voor ik het wist was Lein in contact met een bevriende triatleet om te vragen hoe ver één rondje ‘het Hens’ is. Dat was volgens de triatleet een kilometertje. Precies goed voor mij!,.. volgens Marjolein. Op de een of andere manier was ik nogal volgzaam (misschien door al dat fietsen) en liep ik braaf in mijn tri-suit het meer in. Badmuts op, zwembril ook. Maar geen wetsuit want die had ik niet mee kunnen nemen op mijn racefiets…

Ik begon linksom te zwemmen maar leek niet vooruit te komen. Al snel koos ik ervoor om dan maar rechtsom te gaan (in die gracht in Brugge staat vast niet zoveel stroming). Nu ging het beter! Gestaag naderde ik de eerste brug waar ik onderdoor moest. Om niet tegen de palen van de brug aan te zwemmen, maakte ik een aantal schoolslagen zodat ik kon zien waar ik heen ging. Mijn enorme angst voor open water speelde direct op! Vlug begon ik weer te crawlen zodat ik kon ‘zien’ wat er om mij heen was (niet dat je in zo’n meer veel ziet…maar wel genoeg om niet bang te worden). Het laatste stuk had ik weer wind en/of stroming tegen en leek er geen eind te komen aan het rondje. Na 1,3 kilometer bereikte ik de kant. Ik bleek er 32minuten over gedaan te hebben. Marjolein holde er ondertussen omheen; als je spreekt over ‘making memories’ dan was dit er zeker één!

Morgen ga ik met triatleet ‘The beast’ (oftewel Carlo Pappot) volgens hem mijn PR open water zwemmen verbreken tijdens een oefensessie in de Vinkeveense plassen. Dat zal in mijn geval niet zo moeilijk zijn maar het is mooi dat hij vertrouwen in me heeft.

Nog negen nachten slapen met de vijand, daarna zijn we weer vrienden ;-)….

 

8 gedachtes over “Sleeping with the enemy

    • Kijk aan! Dat hoor ik graag! Misschien wordt dat dan wel mijn manier om de door mij gewenste tijd op de marathon te lopen. Als jij de jouwe dan goed test, kunnen we zien wat helpt 😉

      Like

  1. Geweldig Hedwig, alleen al van de uitdaging en overwinning op jezelf word je sterker. Dat wier daar heb ik ook zo’n hekel aan. Ik heb altijd angst om overvaren te worden. Succes met je trainingswerk.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  2. Er betere voorbereiding kan haast niet! Ik voel dat er iets moois neergezet gaat worden! Je ziet er zo wie zo heel snel uit in die prachtige pakken. Succes alvast X

    Like

  3. De wereld moet wel klein zijn: daar sta jij ineens op de foto met mijn oudcollega (en collegablogger en -hardloper) Arne Horst 😃 Ander onderwerp: gisteren las ik op Prorun dat fietsen “uitermate goed is voor je buik- en rompspieren”. Kan dus nooit slecht zijn voor een hardloper, lijkt mij.

    Like

  4. toch bikkel je door… ik ben echt zo bang voor open water… ik had zelfs te veel paniekaanvallen op de borstcrawl zwemles… je moet wel trots op jezelf kunnen zijn en ook niet-zo-stiekem hopen dat je je vijand overwint 😉

    Like

    • ik snap wat je zegt… toch loont doorzetten… ineens ging de knop om en ineens lukte het ook echt. Dat hoor ik van veel zwemmers! Dus misschien moet je het nog een kansje geven? Als het lukt, is het echt leuk!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s