Screenshot_20180906-140442_Video Player-01Het is nooit een doel voor mij geweest, het stond niet eens op mijn hardloop- wensenlijstje. Sinds kort is het mijn hoofddoel: het voltooien van de World marathon majors.
Voor degenen die niet weten waar ik het over heb: De Abbott World Marathon Majors is een serie marathons bestaande uit zes van de grootste en meest gerenommeerde marathons ter wereld. De races vinden plaats in Tokio, Boston, Londen, Berlijn, Chicago en New York City.
‘Ongemerkt’ liep ik vanaf november 2015 drie van de zes majors. Ik opende met New York in 2015 waarop Berlijn in 2016 volgde, kwalificeerde mij voor Boston en liep die dan ook in 2017.  Ik liep nog vier andere marathons maar die tellen dus niet mee voor de majors. Ik denk dat ik rond de periode waarin ik Boston zou gaan lopen, pas hoorde over deze serie marathons. Een paar maanden terug schreef ik mij in een opwelling in voor de marathon van Chicago die ik over een kleine maand, op 7 oktober, zal lopen. Een vriend maakte kort daarop een opmerking over de majors. Ik had er nu al bijna vier ‘in the pocket’, waarom die andere twee niet ook nog lopen? Hooghartig schoof ik zijn opmerking aan de kant. Ik zei dat ik ooit in Japan was geweest en dat de marathon van Tokyo mij daardoor minder trekt dan andere mooie internationale marathons… Om maar niet te beginnen over nummer zes: Londen. Die staat erom bekend dat het bijna onmogelijk is om deel te nemen door een gigantisch aantal aanmeldingen en omdat het niet mogelijk is om je als buitenlander te kwalificeren met een mooie tijd. Toch werd met die opmerking van de vriend een zaadje in mijn hoofd geplant…Screenshot_20180902-131827_Video Player-01
Zonder enkele verwachting meldde ik mij wederom aan voor de loting die Tui Sports ieder jaar organiseert rondom de marathon van Londen. Zij hebben een beperkt aantal startbewijzen voor dit gewilde evenement die worden verloot onder een enorm aantal lopers nog voordat de ‘hoofdloting’ in Londen plaatsvindt . Omdat ik er niet vanuit ging dat ik dit jaar wel één van de gelukkigen zou zijn, maakte ik meteen een plan B. Ik wil namelijk hoe dan ook graag een mooie voorjaarsmarathon lopen. Net zoals afgelopen jaar, toen ik werd uitgeloot voor Londen en ik besloot Kopenhagen te lopen, liet ik nu mijn gedachten gaan over een goede vervanger voor Londen. Mijn vaste en trouwste supporter liet weten dat hij Tokyo wèl ziet zitten. Zijn enthousiasme stak me aan en het feit dat sushi gedurende de afgelopen jaren één van mijn lievelingsgerechten is geworden, trok me over de streep ;-). Ik deed mee aan de voorinschrijving voor Tokyo en wachtte vervolgens op wat de kosmos mijn kant op zou sturen.
‘De rest is geschiedenis’, zoals men dat zo mooi zegt. Ik kreeg in dezelfde week te horen dat ik zowel Londen als Tokyo mag gaan lopen! Of eigenlijk in omgekeerde volgorde. Na Chicago zal ik in februari 2019 naar Tokyo afreizen om daarna in april de laatste van de 6 majors te lopen: de marathon van Londen.Screenshot_20180823-153434_Video Player-01
Omdat dit betekent dat ik drie marathons in zes maanden zal lopen, moet ik de manier waarop ik ze ga lopen zorgvuldig bepalen. Ik heb vaker een paar marathons in relatief korte tijd gelopen. Mijn lichaam kan dat goed aan. Maar het perse willen lopen van een snelle tijd zal ik los moeten laten. Ik kan niet drie marathons lopen met als doel de 3 uur 20 grens te breken. Vooralsnog moet ik eerst ongeschonden de marathon van Chicago bereiken. Ik viel vorig weekend tijdens een training waardoor mijn bekken scheef is komen te staan. Ik word hiervoor behandeld en heb goede hoop op een positieve afloop.
De komende tijd focus ik op herstel en het heel houden van mijn lijf zodat ik zo fris mogelijk in Chicago van start ga. Daarna ga ik (met Tiny) nadenken over hoe ik Tokyo ga lopen. Want feit is dat ik de marathon van Londen feestend ga voltooien. Onze kinderen en mijn ouders gaan mee om erbij te zijn als ik die enorme 6 majors medaille omgehangen krijg: ik kan nu al niet wachten!