timefoto_canon-eos-7d-markii-f23287f930ee47d69898d3abc6f2b297_4251-2018-09-23-09-35-26.871333Over dertien dagen loop ik de marathon van Chicago. Ik heb mijn paspoort, hotelboeking en ticket al klaarliggen. Ook mijn ESTA heb ik geüpdatet; ik besefte ineens dat ik een nieuw paspoort heb gekregen en dat de ‘toelating’ tot de V.S. dan opnieuw aangevraagd moet worden. Het zijn allemaal van die dingen die ik graag op tijd van mijn lijstje vink zodat ik mij komende week vooral op rust en het lopen van de marathon zelf kan richten.

De taper-periode is inmiddels aangebroken: het zijn de weken waarin het aantal te lopen kilometers afgebouwd wordt als voorbereiding op ‘marathondag’. Afgelopen weekend was daar nog weinig van te merken. In plaats van een ‘dertiger’ zoals ik die de afgelopen weekenden liep, zou ik nu een rustige Damloop afwerken. Vooraf en naderhand zou ik drie kilometer lopen om zo op een eindscore van 22 kilometer uit te komen. Dat is nog altijd best een afstand. Maar zoals gezegd; ik zou lopen op een rustig tempo.

Hoe anders kan het soms gaan… Vooraf zei ik trainer Tiny dat ik het niet zo zag zitten om die extra kilometers in een koud, nat en winderig Amsterdam te maken. Omdat mijn trouwste supporter die dag ook nog wilde hardlopen op een rustig tempo keurde Tiny het goed dat ik de Damloop zou afwerken, terug zou rijden naar huis en daar dan samen met Eelco zes kilometer zou uitlopen.

Al vroeg was ik in onze hoofdstad omdat ik voor het eerst als wedstrijdloper mee zou doen aan deze race: je start dan als één van de eersten. Nadeel is dat ik nu nooit meer hoog zal eindigen in het klassement maar de voordelen zijn veel groter: het parcours is rustiger en er lopen meer snelle lopers waardoor je minder energie verspilt aan inhalen en je ergeren aan lopers die midden op de weg gaan staan drinken of zelfs foto’s maken (ha ha! die had ik echt nog nooit gehoord, thanks Joke voor deze anekdote !)
timefoto_nikon-dsc-d700-2347095_4251-2018-09-23-09-35-25.320030Ik liep rustig wat in op de Piet Heinkade terwijl ik Michel Butter en andere prominenten heen en weer zag sprinten om warm te worden. Eenmaal in het startvak zette ik mijn muziek aan. Ik heb de laatste tijd geen wedstrijden meer gelopen met muziek maar omdat het vandaag toch een gewone duurloop zou worden, besloot ik als vanouds met lekkere ondersteuning in mijn oren te lopen. Ik voelde me ontspannen en nam mij voor om te lopen met een truc van nieuwbakken wereldkampioen Eliud Kipchoge: lopen met een lach op mijn gezicht. Uit onderzoek blijkt dat dit helpt bij beter adem halen en ontspannen blijven lopen. Ik had vandaag niets te verliezen dus er was genoeg tijd voor zo’n experiment.

Met in de eerste honderd meter Nancy en Harm langs het parcours ging dat lachen mij makkelijk af. Het lopen ging sowieso opvallend soepel. De ‘roest’ die ik na mijn val in mijn heupen voelde, was compleet verdwenen. Ik liep soepel en ontspannen. Na de eerste kilometer wist mijn horloge mij te vertellen dat ik er 4’23 over gedaan had. Dat was véél te snel. Maar ik liep zo makkelijk, ik voelde mij enorm sterk en besloot op gevoel verder te gaan. Even niet op die klok kijken, gewoon naar het lichaam luisteren.
En zo vlogen de kilometers om. Ondanks de regen bleef ik lachen. Of misschien wel juist daardoor: wat een genot is het om te lopen zonder warmte. Wat is het fijn om je longen vol te zuigen met frisse lucht! Ik genoot mij een ongeluk en voelde voor het eerst sinds lange tijd weer dat enorm arrogante gevoel dat ik vroeger zo vaak had: Ik ben een goede loper! Ik kan het! Ik kan de hele wereld aan! Ik bleef met gemak onder de 4’30 lopen terwijl vooraf 5’30 ook als prima tempo was vastgesteld.
IMG_20180923_130311_855Terwijl ik het ene na het andere lekkere nummer luisterde , bleef mijn lichaam krachtig doorlopen. Geen ademnood, geen steken, geen pijn, geen kramp. Ik hoefde niet diep te gaan om dieper te gaan dan voorheen op de Damloop want ik bleek een PR gelopen te hebben. In 1 uur 11 minuten en 48 seconden passeerde ik de finish. Dit resultaat geeft enorm veel vertrouwen voor Chicago. Ik weet nog steeds dat ik afhankelijk ben van de omstandigheden daar en dat ik niet zo goed ben na een lange reis bla bla bla… Dat terzijde! Ik ruik mijn kans om mijn doel te bereiken.

Wat ik enorm gaaf zou vinden is als ik dat kan doen ‘with a little help from my friends’. Dus of je nou loopt of niet: ik zou het enorm waarderen als jij jouw favoriete ‘power song’ met mij wilt delen zodat ik in Chicago van start kan gaan met nieuwe inspiratie op mijn playlist. Je kan je tip hieronder met mij delen of anders via Instagram (@runhedwigrun) of Facebook (runhedwigrun). En mensen die mijn nummer of e-mailadres hebben, kunnen het natuurlijk op nog meer manieren laten weten.
Lijkt mij echt gaaf om met zoveel liedjes, denkend aan jullie, door Chicago te rennen.
Thanks alvast!!