#fitgirl #fitboy #fitmom

IMG_20170611_125529_959Hoe je het ook wendt of keert; na vier en een half jaar hardlopen, moet ik concluderen dat ook de hardloopwereld bestaat uit subculturen. We zijn meestal en op de eerste plaats ‘one big happy running family’ maar net zoals vroeger op school vormen zich (on)gewild toch ‘groepjes’.

Op school waren er bijvoorbeeld de punkers, kakkers, alto’s, nerds en ‘populairen’. Bij lopers zie ik andere groepjes. ‘In real life’ maar vooral op de sociale media die vaak deel uitmaken van het leven van veel actieve hardlopers.

Ik vind het leuk om mijn hardloopactiviteiten en avonturen met anderen te delen. Dat is inmiddels eigenlijk vooral omdat het mij op de een of andere manier extra stimuleert om te blijven lopen. Niet voor niets schrijf ik dit blog. De afgelopen maanden ben ik ook actiever op Instagram. Voor wie het niet kent: dat is een soort Twitter in beelden. Of een compactere vorm van Facebook. Ik deel er vrijwel uitsluitend hardloopfoto’s zodat ik een soort online dagboek heb waarop ik terug kan kijken naar de reis die ik lopend afleg. De interactie met andere lopers op Instagram vind ik speciaal: ik leer er soms mensen kennen waarmee ik uiteindelijk ook echt ga lopen (of waarmee ik zelfs vrienden ben geworden). Veel mensen die mij ‘volgen’, volg ik terug zodat we elkaars ontwikkeling, vorderingen, tips en plannen kunnen meebeleven…

Maargoed; terug naar die groepen. Door Instagram werd voor mij nog duidelijker dat er een onderverdeling te maken is in de ‘instagrammende hardlopers’ (of hardlopende instagrammers).

Zo heb je de Fit Girls. Naar mijn idee zouden dit fitte meisjes moeten zijn (en gelukkig zijn de meeste van hen dit ook) maar verbazingwekkend genoeg zie ik ook dames die de leeftijd waarop je ze met goed fatsoen een meisje kon noemen al lang gepasseerd zijn (of het moment waarop ze fit waren) die zichzelf met droge ogen ‘hashtaggen’ met #Fitgirl. In het echte leven valt mij op dat ‘Fit Girls’ graag in groepen deelnemen aan evenementen die vaak uitsluitend voor vrouwen zijn. Ook lijken ze het prettig te vinden om bepaalde ‘Über – fitgirls’ in grote getale aan te hangen en foto’s van hun maaltijden, shakes en (healthy!) snacks te delen. Ik merk dat wat ik nu schrijf een beetje negatief klinkt. Zo bedoel ik het niet: ik denk alleen dat de ‘fit girl’ wat verder van mij af staat,… waarschijnlijk omdat ik al een tijdje een woman ben ha ha!

Een andere groep bestaat uit de Pro’s. De Topsporters zoals je wilt. Zij vallen op door zwijgzaamheid. Ze ‘liken’ niks en reageren zelden ergens op (al zijn er uitzonderingen zoals Abdi Nageeye). Dat wordt ze door fans zoals ik vergeven: zij moeten AL hun tijd en energie in de sport steken. Wij trouwe volgelingen snappen dat volledig! 😉  In het echte leven zie ik ze (als het meezit) in het startvak voor me 😉 of anders 2 vakken…. Sociale media horen er -marketing technisch gezien- vast bij voor deze lopers maar doet ze denk ik niet veel. En gelijk hebben ze!

Een groep waarvoor ik echt moest nadenken over de naam: The Celebs. Dit zijn lopers die veel volgers willen maar vrijwel niemand terug volgen. Ik weet niet wat hierachter zit maar ik denk dat deze mensen een beetje narcistisch zijn? Inmiddels ben ik erachter dat zij vaak ‘groomen’: ze volgen mensen of reageren tijdelijk heel intensief op foto’s maar zodra ‘het target’ ze terug volgt, ontvolgen zij ‘het slachtoffer’ snel. Hoe sneu. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ‘the celeb’ zich in het echte leven manifesteert… ik vermoed op eenzelfde manier: hij of zij doet erg vriendelijk maar in hoeverre dit oprecht is….?

Het goede nieuws is dat de grootste groep volgens mij gevormd wordt door de ‘Happy Hardloper’. Dit is de ongecompliceerde hardloper die geniet van zijn/haar sport en die je ‘de pis niet lauw maakt’. Deze loper reageert veelal positief op andermans prestaties, doelen en plannen en is verder niet zo erg bezig met wat er allemaal gebeurt in ‘Instagramland’. Als de foto’s maar mooi zijn, en de prestaties navenant dan is het goed. En dit geldt eigenlijk ook voor het echte leven.

Last but not least de groep waar ik (onder andere) toe behoor. De sportende moeders oftewel: de #FitMoms. Een super suffe naam maar het is niet anders. Het blog dat je nu leest, is ontstaan doordat onze zoon geopereerd werd. Anderhalve week moest hij thuis herstellen. Dat was voor hem absoluut niet fijn. Maar voor mij was het soms ook een behoorlijk geregel. Bijvoorbeeld qua hardlopen. Hoe train je door als je voor je kind wilt zorgen? Ik bedacht me dat de #fitmom het soms best zwaar heeft. Natuurlijk kiezen we er zelf voor om voor een marathon of iets dergelijks te trainen maargoed: de #runningdad en vaak kinderloze #fitgirls, #fitboys en #pro’s hebben niet te kampen met dit soort (luxe) problemen terwijl zij voor dezelfde hobby kozen. Lopen terwijl je s’nachts 4 keer wakker gemaakt werd. Aan een wedstrijd meedoen terwijl je anderhalve week lang iedere nacht meerdere keren wakker gemaakt wordt… ‘moeten’ trainen terwijl je kind ziek op de bank ligt en je geen oppas of runningdad ‘bij de hand hebt’ om het even over te nemen (diep respect dus voor single ouders!)…

IMG-20170605-WA0022-01

met haas robert tijdens een mislukte pr poging op de 10 km in IJsselstein

Ik zou voor geen goud zonder mijn kinderen willen maar ik wil alle #FitMoms bij deze even een veer in hun bips steken. Knap wat wij doen ;-)! Vaak met een (drukke) baan, kinderen en zorgtaken ook nog trainen voor onze sport! (Al weten wij zelf dan ook wel weer dat we het juist doen omdat lopen soms het beste medicijn is tegen ALLES 😉 ) En een voordeel:  als je dan weer eens een mooie prestatie neerzet ondanks de situatie waarin je moest trainen, dan voelt het als ‘extra goed’!

p.s.: dit geldt uiteraard ook voor #runningdads die naast hun werk en overige verantwoordelijkheden thuis mee-zorgen voor de kinderen of die volledig zorg dragen voor ze. Helaas is dit een zeer zeldzaam type loper. Haast net zo zeldzaam als ‘in het gewone leven 😉 .

 

 

 

 

 

 

 

Focus

IMG_20170511_105300_498‘Het is maar een hobby hoor’… Ik zou mij goed kunnen voorstellen dat mensen dat soms denken als ze mij horen praten over hardlopen of als ze mijn blogs lezen. Ik geef toe: het is inmiddels op zijn minst een uit de hand gelopen hobby. Ik ben dagelijks bezig met hardlopen. Is het niet letterlijk door de heerlijke kilometers af te werken die in mijn schema vastgelegd zijn dan is het wel door erover te schrijven of lezen, erover te kletsen met loopvrienden of er mee bezig te zijn door me in te schrijven voor een wedstrijd.

Met de marathon van Boston pas 4 weken achter mij en de marathon van Amsterdam nog maanden voor mij is het alles behalve stil in mijn ‘hardloophoofd’. Ik maakte de keuze om uit het ASICS Frontrunner NL team te stappen… (Ik ga daar inhoudelijk niet over uitweiden: het is een team toffe mensen die de hardloopsport een warm hart toedragen. Ik wens ze alle goeds!) Maar …omdat onderdeel zijn van zo’n team uiteraard ook tijd vraagt, merk ik dat ik het fijn vind dat ik me weer kan richten op waar het voor mij om gaat bij het uitoefenen van mijn ‘hobby’: hardlopen in zijn puurste vorm.

IMG-20170422-WA0013-02In tegenstelling tot vorige keren heb ik dit keer geen last van een ‘after-marathon-dip’. Al heel snel na het ‘racen’ in Boston verschoof mijn focus van de V.S. Naar Nederland… Om precies te zijn naar zondag 15 oktober. Om nog exacter te zijn naar de omgeving van het Olympisch stadion alwaar ik dan klaar wil staan in een beetje rap startvak om zo alsnog dat PR van me naar de andere wereld te helpen. Wat er ook gaat gebeuren: die 3 uur 27 minuten en 23 seconder gaan er vroeg of laat aan! En wat mij betreft dan dus eerder vroeger dan later.

Op dit moment is het te vroeg om al echt te trainen voor de marathon van Amsterdam. Toch merk ik dat ik nu al 100% gericht ben op die dag. Mijn eerste tussenstop is de marathon van Sneek waarbij ik een loopvriendin naar een sub 4 en daarmee een mijlpaal voor haar hoop te lopen: dat zou geweldig zijn! Voor die tijd wil ik nog een vriendin aanmoedigen en helpen waar ik kan zodat ook zij een hardloop-doel waar kan maken… Dat klinkt vast nobel enzo: al dat geloop en gejuich ‘voor anderen’. Niets is minder waar: ik heb gemerkt dat ik veel kan leren van ‘hazen’: tempo vasthouden bijvoorbeeld. Maar ook hoe het focussen op een ander je van je eigen pijntjes, gedachten en ‘beren op de weg’ af kan leiden zodat je ineens in staat bent tot dingen waarvan je het niet wist.

Van de week besloot ik mezelf eens te testen. Relatief kort na een marathon ben je niet op je sterkst natuurlijk (ik in ieder geval niet). Ook als je onder je kunnen gepresteerd hebt, blijft het hardlopen van 42 kilometer een (kleine) aanslag op je lijf. En hoewel ‘langzaam’ gelopen, ben ik door de heuvels en de temperatuur toch relatief diep gegaan daar in Massachusetts. Hoe dan ook:  afgelopen vrijdag stond er voor mij 45 minuten D3 op het programma. Dat houdt in mijn geval in: 45 minuten lopen op een tempo van 4.50. Met eigen redenen besloot ik ongehoorzaam te zijn en van de 4.50 , 4.30 te maken…

Ik weet dat ik dat tempo kan lopen. Ik hield het bij de CPC ook een heel eind vol maar helaas speelde de temperatuur mij destijds in Den Haag ook parten waardoor ik het net geen 21 km kon vasthouden. Midden in een uitgestorven dorp stond ik mij vrijdag dus een beetje zenuwachtig te maken over de race zonder toeschouwers die ik zelf had bedacht. Ik liep 1 km warm, rekte en strekte wat, liep een stukje vals plat en toen hoorde ik denkbeeldig het startschot. Daar schoot ik weg! Als in een echte race ging ik aanvankelijk veel te snel: 4.10 zag ik op mijn klokje. Vertragen dus om al snel te schrikken van het te lage tempo dus de pas werd weer versneld. Zo rommelde ik even wat aan totdat ik het juiste tempo te pakken had.

Het begon te regenen en onweren. Bij 5 km keerde ik om en kreeg ik als traktatie 5 km vals plat en de wind vol in mijn gezicht cadeau. Vele malen dacht ik eraan om op te geven. Dit experiment bij zulk extreem weer: iedereen zou het begrijpen als ik afhaakte. Toch rende ik door met alles wat ik op die avond na een toch al lange en vermoeiende dag nog in mij had. Ik ‘finishte’ in 45 minuten en een paar seconden. Gemiddelde snelheid: 4.31. Eerlijk is eerlijk: hoewel het doel net niet behaald, was ik toch super tevreden. De wetenschap dat ik onvoorbereid 4.31 kan lopen in deze omstandigheden maakt dat ik er vertrouwen in heb.

Op 3 juni ga ik proberen weer eens een snelle 10 kilometer te lopen in een wedstrijdje (IJsselsteinloop). Mijn PR staat nu op 43.47  Ik ben inmiddels een echte stoomtrein geworden: hoe langer de afstand, hoe sneller ik -relatief- ben. Toch hoop ik dat de sfeer van een wedstrijd, de andere lopers en het feit dat de snelste pacer daar voor 45 minuten gaat, mij gaan helpen om op de 10 kilometer onder de 43 minuten te finishen! Als jullie zin hebben: veel publiek zou mooi zijn 😉

Tot in IJsselstein!

 

Bekendmaking winnaar(s)!

Screenshot 2017-05-11 10.25.20

Omdat mijn blog deze maand twee jaar bestaat, kon iedereen die dat wilde een week lang ‘meedingen’ naar een super leuk (al zeg ik het zelf 😉 ) kadopakket dat bestaat uit het boek mama’s marathon van Esther Roelofs en een Keune Haircosmetics set t.w.v. ongeveer € 60,00.

Vanmorgen was het zover! Ik heb geloot en de gelukkige winnares is:

Nellie Petrusma!!!! Gefeliciteerd Nellie!

Maar ik heb nog meer leuk nieuws! Ik mag van Keune Haircosmetics 10 extra prijzen weggeven:

De volgende personen winnen een fles sun shield Shampoo uit de Keune Care lijn; gefeliciteerd allemaal!!

Screenshot_20170511-100520

 

  • Sonja de Jager
  • Anita H.
  • Adrienne
  • Boysdocryandrun
  • Joke Pollet
  • Sandra Braat
  • Runningmommysite
  • Sanderijn
  • Corine Poot
  • Audrey

 

De winnaars mogen hun adres e-mailen naar hedwigvanbree@planet.nl. Ik stuur het pakket z.s.m. naar Nellie. De flessen shampoo worden door Keune Haircosmetics verzonden (door drukte kan dit wat langer duren maar je hebt je prijs ruim voor de zomer 😉 ! )

 

Bedankt allemaal voor het lezen van mijn blogs!

 

Run Happy!

Win! Win! Win! – mama’s marathon & een Keune haircosmetics pakket

20170504_083757

Als je mijn verhalen al langer volgt dan weet je misschien waarom ik ooit besloot de marathon van New York te lopen. Inmiddels heb ik (naast medailles voor andere afstanden) 4 prachtige marathon medailles. ‘New York’, ‘Rotterdam’, ‘Berlijn’ en sinds kort ook ‘Boston’ hangen te shinen aan het rekje dat lief tot mijn grote verbazing onlangs eigenhandig aan de muur in de keuken hing! Als dat geen liefde is ?! 20170504_084717

Omdat ik New York in november 2015 liep, weet ik nog hartstikke goed hoe spannend ik dat vond. Ik vroeg mij af of ik het wel zou halen: 42 kilometer en een beetje klonk als ‘zoooo ver’ dat ik mij bijna niet kon voorstellen hoe het zou voelen om zo’n afstand te volbrengen. Sterker nog: ik herinner mij als de dag van gisteren het moment waarop ik ‘out of the blue’ besloot om te kijken of ik een halve marathon kon lopen. Dat beschreef ik toen op deze manier: halve marathon op maandagmorgen . Als je geen zin hebt om het hele blog te lezen; het komt erop neer dat ik na zo’n 10 km aangekomen in het Vondelpark, Jan en alleman wilde vertellen dat ik er ‘al’ zo’n enorme afstand op had zitten en dat ik nu dezelfde afstand nog eens zou gaan lopen. Het lukte me en ik was onbeschrijfelijk trots!

Ik denk dat veel hardlopers de wens hebben om een halve of hele marathon te lopen. Al is het maar voor 1 keer om deze wens van de bucket list te kunnen strepen. Esther Roelofs had nog geen jaar terug hetzelfde idee. Maar zij zag ook dat veel lopers daarbij beren op de weg zien. Met name onze ‘moederende collega’s’ ervaren het vaak als niet te doen. Hoe combineer je een druk leven dat gevuld is met een baan, kinderen, partner of juist het alleen grootbrengen van kinderen, huishoudelijke taken, sociale contacten en nog veel meer met het trainen voor een (halve) marathon?

Esther dook in dit onderwerp en schreef er een prachtige hardloopgids over. De titel luidt: mama’s marathon. Maar eerlijk gezegd denk ik dat vele papa’s, singles of kinderlozen er net zo veel aan hebben als moeders. Met ondersteunende verhalen en voorbeelden van 5 ‘mede-moeders’ beschrijft Esther hoe je ondanks een vol en druk bestaan toch kan trainen voor de 21,1 of 42,195 kilometer. En inderdaad: ik ben 1 van de moeders die de grote eer hebben een steentje bij te mogen dragen aan Esthers eerste boek.

Op vrijdag 7 april kregen moeders Bionda, Susan, Marloes, Krista en ik een exemplaar uitgereikt door Esther tijdens de boekpresentatie die georganiseerd was door Uitgeverij Brandt . Esther en ik liepen een week later beide de marathon van Boston wat haar ook nog eens de derde Nederlandse vrouw maakt die de ‘six star finisher medal’ heeft ontvangen!

Deze maand is het twee jaar geleden dat ik mijn blog begon. Ik heb dus wat te vieren! Om jullie te bedanken voor het delen van veel hardloop lief- en soms ook wat leed geef ik een exemplaar van mama’s marathon weg en een pakket met heerlijke haarverzorgingsproducten van Keune Haircosmetics (er moet tenslotte ook gedoucht worden na al dat lopen). Misschien volg je mij terwijl je niet hardloopt (dat hoor ik dus best regelmatig tot mijn positieve verbazing). In dat geval is het boek misschien het laatste duwtje in de rug om eens een poging te wagen. Loop je al langer dan is het een prachtig kado voor iedereen die een potentiele hardloper in zich heeft!

Ik maak het niet ingewikkeld: je hoeft geen vragen te beantwoorden. Wil je kans maken op dit kadootje? laat dan een reactie achter hier op mijn pagina. Dank voor het volgen!

Boston Blog

641728_252441348_MediumHoe verwoord je je ALLER ALLER ALLER zwaarste, heetste, heuvelachtigste, emotioneelste maar ook mooiste Marathon? Laat je hem goed bezinken voordat je hem deelt of vertrouw je hem zo snel mogelijk toe aan ‘papier’ zodat je zo weinig mogelijk details vergeet? Maak je er dan een gedetailleerd ‘raceverslag’ van waar anderen technisch gezien hun voordeel mee kunnen doen? Neem je ook allerlei cijfers en weetjes op in je verhaal? Hoe breng je de race van je leven (tot nu toe) over op anderen via een tekst?

Ik voelde nadat ik dit ‘beest’ bedwongen had dat dit verhaal zo snel mogelijk geboren moest worden. ‘Hoe’ was dus de grote vraag gedurende een aantal dagen. Ik ben eruit. Ik hoop dat je net zo zal genieten van mijn verhaal als ik van de uren die ik doorbracht tussen Hopkinton en Boston op 17 april 2017…. 

Boston. Ik kwalificeerde mij in 1 jaar feitelijk twee keer voor deze ‘kakker’ onder de marathons. Het is namelijk een super elitaire race waaraan je niet zomaar mee mag doen. Alleen ‘Boston Qualifiers’ mogen 1 keer per jaar de strijd met zichzelf en anderen aangaan op Patriots day in Boston, Massachusetts, USA. Er zijn strenge limieten gesteld voor mannen en vrouwen per leeftijdscategorie. Als je de gestelde limiet niet kan lopen, zul je deze prachtige run helaas nooit meemaken.

Tot afgelopen vrijdag was ik me daar feitelijk niet zo van bewust. Ik kwalificeerde me in 2016 ruim tijdens de marathon van Rotterdam zonder van het bestaan van dit kakkertje te weten. Een half jaar later haalde ik de gestelde limiet nogmaals met bijna dezelfde tijd tijdens de marathon van Berlijn. Pas toen lief en mij na aankomst in Boston voortdurend werd gevraagd: ‘are you running?’ en daaropvolgend: ‘what was your qualifying time?’ besefte ik echt dat dit evenement bijzonder is. Daarnaast zagen we in het park dat voor ons hotel lag alleen maar ‘echte’ hardlopers (een betere beschrijving heb ik niet). Iedereen liep letterlijk hard. Normaal gesproken behoor ik tot de snellere lopers (zei ze bescheiden 😉 Maar in Boston was ik maar ‘gewoontjes’ of zelfs betrekkelijk langzaam. Het maakte me enorm nederig. 

De stad ‘ademde’ gedurende een aantal dagen hardlopen. Overal liepen hardlopers in

IMG-20170415-WA0042

Boston per fiets verkennen

‘Boston Marathon Jackets’, ‘Boston Qualifier shirts’ of officiële ‘Boston marathon shirts’. Op T.V. werd non stop verslag gedaan van deze 121ste Boston marathon en op het wegdek van een deel van de stad markeerden drie blauwe strepen alvast de route naar de finish. Kortom: wij hardlopers bevonden ons in de hemel, voor hardloophaters was deze stad tijdelijk een ware hel. Lief en ik wenden aan het tijdverschil terwijl we de stad fietsend verkenden, per boot naar walvissen zochten (nogmaals: thanks Sunny!) en ik koolhydraten stapelde door veel en vaak te eten.

Veel sneller dan ik wilde werd het zondagavond en bereikten we het inmiddels zo vertrouwde moment waarop ik mijn race-outfit vaststelde op basis van de weersvoorspelling (die kwam toen al neer op: warm…), gelletjes in mijn belt stopte, mijn startnummer met speldjes op mijn shirtje vastmaakte etcetera etcetera… Zonder veel moeite viel ik in slaap… En zonder veel moeite werd ik de volgende -door zon overgoten- dag weer wakker. In het park voor ons hotel stonden gele Amerikaanse schoolbussen klaar om de lopers, geselecteerd op ‘wave’, naar de start in Hopkinton te brengen. Zorgvuldig werd iedereen gecheckt waarna we in een bus mochten stappen. Ik belandde achterin een van de bussen naast Kim Bishop uit Minnesota.

Kim en ik bleken veel overeenkomsten te hebben waardoor we de lange rit naar de start druk pratend doorbrachten. Wat een power vrouw bleek zij te zijn: 3 jonge kinderen, een PR van 3.10 en ooit liep ze de NYC marathon terwijl ze kolfde in dixies voor haar 6 maanden jonge baby. 

641728_251895975_Medium

met Kim Bishop

Ga er maar aan staan! Voor mijn nieuwe maatje was dit haar vierde marathon in deze stad. Samen zochten we na aankomst in Hopkinton een plek in de schaduw van het ‘atlethes village’ want de zon liet al goed van zich horen. De lelijke jogging pakken die we aan hadden om ons warm te houden, bleken absoluut overbodig te zijn. Als twee oude maten pasten Kim en ik op elkaars spullen tijdens Dixie bezoekjes en het halen van koffie totdat we uiteindelijk dan toch onze eigen weg moesten gaan (treur niet: we zijn in contact gebleven 😉 ) Wel mooi trouwens om weer te zien hoe enorm makkelijk deze sport verbroederd… Maargoed we gaan door… naar de start van mijn eerste Boston marathon…

Lopend via het ‘athletes village’ door de straten van Hopkinton bereik ik mijn startvak. Witte wave, coral 7. Samen met lopers die zich met ongeveer dezelfde tijd gekwalificeerd hebben sta ik in een steeds feller brandende zon te wachten. Er wordt zonnebrandmiddel uitgedeeld en hoewel iedereen er gefocust uitziet; ik zie bezorgde blikken richting de zon. De weergoden zijn ons niet gunstig gestemd. Boven de weg hangt een spandoek: ‘There’s only one Boston, and it all starts here’…ik word zenuwachtig…

Er wordt afgeschoten. De vakken voor ons komen in beweging, wij sluiten aan en en hop: weg zijn we! De eerste meters van mijn avontuur liggen voor ik het weet alweer achter me. Tiny en ik hadden besproken dat ik de eerste 25 kilometer 4.50 zou lopen. Omdat ons verteld was dat de eerste 10 km alleen maar bergafwaarts zou gaan, had ik de opdracht gekregen om ‘de rem’ erop te houden. Dit lukt prima. Uitstekend zelfs want tot mijn verbazing moeten we in het eerste stuk al net zoveel klimmen als dalen. Tenminste: zo voelt het. Al snel zie ik wat lopers uitstappen. Vreemd in een veld met zulke ervaren atleten maar wellicht was er sprake van blessures. Na 8 kilometer maak ik de balans op: het parcours is veel zwaarder dan verwacht met al die heuvels en klimmetjes en de temperatuur is al zo hoog opgelopen dat ik weet dat het een slagveld  wordt als ik zo door zou blijven lopen.

Ik had met mezelf afgesproken dat ik voor een PR wilde gaan. Maar ik had ook een deal gesloten die daarbij hoorde. Als het parcours te zwaar blijkt, of de temperatuur te hoog dan zou ik overschakelen naar plan B: genieten van het feit dat ik deze speciale marathon mag lopen en mijn jacht naar een PR verschuiven naar de marathon van Amsterdam in het najaar. De woorden van Sunny en Joke bekrachtigen dat. Zij hadden beide iets gezegd in de strekking van: Boston lopen is het kado dat je krijgt omdat je in een andere marathon zo goed gepresteerd hebt. Geniet daar dus van! 

En dan neem ik de beslissing: IK LAAT LOS…. het kost moeite maar het lukt me om mijn  snelheid terug te nemen. Onmiddellijk voel ik dat ik best wel even zou willen plassen. Dat heb ik nog nooit gedaan tijdens een race. Maar ach: als we ‘de tijd’ toch laten varen, waarom dan niet de luxe accepteren een Dixi te bezoeken? Ik zie er 1 staan en duik erin. Denkbeeldig zag ik vrienden en familie in shock. Zij zouden mijn tijd nu ongetwijfeld zien teruglopen op de app waarmee ik te volgen was. Ze zouden zich afvragen wat er aan de hand was. Ik moest er (heel gemeen) wel een beetje om lachen. Ik vervolgde mijn weg maar nam overal de tijd om stilstaand te drinken: waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Alle kinderen die ik tegen kwam kregen een high five en de heuvels die ik te heftig vond, liep ik wandelend op. Want ook al liep ik op een lager tempo: het parcours was nog steeds heftig en de zon brandde alsmaar feller; mijn lichaam zoveel mogelijk sparen is nu mijn motto. Ik probeerde alles in mij op te nemen en genoot zo extra van het publiek, de natuur langs de weg, de bandjes en gekke aanmoedigings-borden.

Na 25 kilometer begon ik uit te kijken naar lief. Hij zou op een bepaald punt gaan staan maar waar was dat nou ook alweer? 5 kilometer verder vond ik hem achter de lens van zijn camera aan de rand van de weg. Hij riep bemoedigende dingen naar me maar ik had mijn besluit al kilometers eerder genomen: als ik dan toch ga voor het genieten  dan zou ik dit moment ook aangrijpen en er wat speciaals van maken!

5 minuten heb ik met hem staan praten. Ik vertelde over mijn besluit en de reden daarvoor. Ik dronk water en genoot ervan mijn race met hem te kunnen delen. Lief vertelde enigszins bezorgd over de heuvels die nu nog zouden komen. Ik lachte en zei dat hij er geen idee van had hoe het parcours er tot dan toe uit had gezien. Iedereen had mij gewaarschuwd voor heart break hill zonder erbij te vertellen dat de hele marathon van Boston 1 grote heart break hill is. De mat die mijn 30 km doorkomst zou registreren en door zou geven aan de app (en dus de volgers thuis) lag ondertussen al die tijd zo’n 20 meter voor mij. Uren later hoor ik dat vele volgers super bezorgd waren omdat het leek alsof ik was uitgestapt of dat er iets ergs was gebeurd. Niets was minder waar: ik stond te genieten van dit mooie moment tijdens deze prachtige marathon.

Lief wordt gedag gezegd en ik tik de mat aan. Nog 12 warme hilly kilometers in het verschiet. Het klinkt nu misschien alsof ik enorm fris en fruitig rondliep daar in Boston. Maar ondanks mijn beslissing, had ik het zwaar. Het was zo enorm warm, de heuvels waren heftig en om mij heen waren zo veel emotionele taferelen te zien (gehandicapte lopers als gevolg van de Boston Bombing of een oorlog, mensen die kinderen in rolstoelen voortduwden etc.) Ik dacht aan de weg die me hier naartoe heeft gebracht en voelde mij trots maar ook nederig. Een veld met zo veel getalenteerde lopers maakt dat ik me klein voel.

received_10212609475412683

gelukkig hebben we de foto nog!

Eindelijk bereik ik Beacon street… Door de verkenning per fiets op zondag wist ik dat ik nu zou beginnen aan de laatste paar kilometers richting finish. Het publiek werd steeds overweldigender. Rijen dik stonden mensen ons vanaf de kant aan te moedigen. Het geluid dat ze produceerden was oorverdovend: geweldig!!! Later hoor ik dat  de dochter van Facebook-bekende Frans mij heeft staan aanmoedigen met een bord waarop mijn naam stond. Door al het lawaai heb ik dat gemist maar de wetenschap is onbetaalbaar! Bedankt lieve dochter van Frans!

Zo’n twee kilometer voor het einde zie ik een loopster langs de weg liggen met weggedraaide ogen en schuim op haar mond. Ik heb het zwaar maar ben mijzelf dankbaar voor de keuze die ik heb gemaakt na 10 kilometer. Ook ik had er zo bij kunnen liggen. De warmte is zo enorm. Het parcours zo zwaar. Ik ben blij dat ik mijn focus heb kunnen verleggen van ‘PR’ naar ‘medaille halen’. In de laatste kilometers word ik steeds emotioneler. Ik huil achter mijn zonnebril. Ik krijg het benauwd en begin licht te hyperventileren. Ik spreek mezelf streng toe: hier heb ik niks aan! Huilen mag straks!

Op het laatste rechte stuk richting finish gaat het publiek helemaal los. Dit is de plek waar 4 jaar geleden de bomaanslag was. Ik ben emotioneel bijna op maar denk daar toch aan… Ik passeer een loper met 1 prothese en een been dat verminkt is. Hij draagt de Amerikaanse vlag. Enorm indrukwekkend! Ik applaudisseer voor hem terwijl ik verder loop. Later blijkt dat hij gefilmd werd. Je ziet mij rond 1.20 voorbij komen.

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Farizonasfamily%2Fvideos%2F10154440611882014%2F&show_text=0&width=560“>Boston Jose Luis Sanchez held

Dan gaat het snel. Voor mij ligt de mooie blauw-gele streep. Ik steek mijn armen in de lucht en finish in 4 uur en 4 minuten. Mijn slechtste tijd ooit. Maar eigenlijk mijn beste tijd ooit want ik heb de tijd van mijn leven gehad in die 26,2 mijl daar tussen Hopkinton en Boston. Hoe ik ook mijn best doe. Het is niet in woorden te vatten.

Dit was zo’n enorm mooie belevenis. Iedereen die in staat is zich te kwalificeren en die het kan bekostigen om naar Boston te gaan, zou de kans met beide handen moeten grijpen. Wat mij betreft is dit de mooiste marathon. (Al besef ik dat ik er zo veel nog niet gelopen heb).

Het maakt me niets uit dat ik geen PR liep. Het maakt me niet uit dat ik een slechte tijd liep. Boston was de kers op de taart. Dat je er mag lopen is ‘alles’ waard.

Bedankt Boston! Bedankt lieve familie, vrienden en ‘volgers’ (stom woord vind ik dat…’vrienden die ik nog nooit gezien heb’ past eigenlijk beter). Jullie aanmoedigingen hebben deze race een gouden randje gegeven! Boston Baby!

 

 

 

The body achieves what the mind believes

_ND28485-Edit

Foto: Andy Astfalck

Als je je omgeeft met hardlopers is de kans groot dat je rond deze tijd van het jaar herhaaldelijk het woord ‘marathon’ hoort vallen. Als je veel Nederlandse marathonlopers kent dan is de kans zeer groot dat de plaats Rotterdam de laatste weken veelvuldig genoemd wordt. Terwijl ik meerdere keren per dag wegdroom naar het Amerikaanse plaatsje Hopkinton en mijzelf denkbeeldig door de heuvels van Massachusetts naar de mooiste finish ter wereld (althans: voor mij) in Boston zie rennen, bouwt de spanning voor veel van mijn vrienden zich behoorlijk op! Komende zondag  staan zij aan de start van die andere geweldige loop-sensatie: de marathon van Rotterdam! Vorig jaar liep ik er mijn PR (3.27.23) waarmee ik mij kwalificeerde voor de Boston Marathon op 17 april aanstaande.

Het harde werken zit erop, mijn laatste echt lange duurloop liep ik afgelopen zondag. Het werd een bijzonder exemplaar: 21,5 kilometer liep ik heen en terug naar Hilversum maar deze onderbrak ik voor een 10 km wedstrijd tijdens de Hilversum City Run. Samen met Marjolein probeerde ik voor haar een PR te lopen, en dat lukte! We zijn diep gegaan maar het is het waard geweest: ze kraakte de sub 50 (en dat is nog maar het begin, I’m sure!!).

Ik weet het al langer: de marathon zit tussen mijn oren. The body achieves what the mind believes. Bij mij is dat heel sterk zo. Door aan bepaalde dingen te denken tijdens deze magische afstand kan ik mijzelf naar grote hoogten drijven, pijn verbijten, doorzetten… In New York had ik een mooi lijstje in mijn hoofd om aan te denken; met name lief, mijn ouders en kinderen gaven mentale kracht. in Rotterdam had ik ‘runbuddy’ Robin aan mijn zijde waardoor ik iets minder afleiding nodig had: niet afgesproken hielpen we elkaar de eerste 32 kilometers richting de finish, de laatste 10 ging mijn verstand op nul en liep ik bijna ‘dierlijk’. In Berlijn haalde ik er in de laatste 12 kilometers mijn levensjaren vanaf de 30 bij (ik was 42 leert een makkelijk sommetje ons 😉 )

Maar nu Boston. Ik voel dat ik een nieuw lijstje ‘motivators’ nodig heb. Sommigen zullen altijd terugkeren. Sommigen moeten erbij omdat ze waardevol voor mij zijn geworden. Misschien vinden jullie dit pathetisch of ‘cheesy’ maar geloof me: het helpt mij en ik wil gewoon weer echt goed lopen tijdens mijn vierde marathon. Daar haal ik dus alles bij wat helpt 😉

Ik schrijf het lijstje hier nu op zodat ik houvast heb en ik er later op terug kan kijken. Daar gaat ‘ie… in willekeurige volgorde want als het om ‘motivators’ voor een marathon gaat, zijn ze uiteindelijk allemaal even belangrijk

  • Mijn vader en moeder – logisch!
  • Mijn lief die mij (bijna altijd 😉 ) de vrijheid geeft om te gaan voor mijn passie
  • Mijn kinderen: need I say more?
  • Mijn eindeloos inspirerende loopvriendinnen Marjolein en Joke van ‘Monday Runday’, allebei omdat ze ook de grenzen van hun kunnen opzoeken, ervoor gaan, keihard doorbijten als het erop aankomt en ‘Lemonade’ maken als life ze lemons geeft.
  • Kathrine Switzer; de eerste vrouw die in 1967 illegaal maar officieel (dus met startnummer) de Boston marathon liep waarbij ze bijna door de organisatie uit de race werd getrokken (men vond hardlopen voor vrouwen destijds niet ok…)
  • Roberta Gibb (‘Bobbi’) die deze marathon in 1966 illegaal en zonder startnummer liep als eerste vrouw ooit!
Schermafbeelding 2017-04-06 om 09.05.39

bron: runners world

  • Tiny Raijmakers, mijn nieuwe coach die mij nu al maanden van goede adviezen en feedback voorziet en die zelf ooit een marathon in 2 uur en 56 minuten liep
  • ‘Phanos koning’ Sunny Schippers die afgelopen weekend voor het eerst een marathon won!!! Hij heeft er geloof ik zo’n 45 gelopen. Dat is veel en de niet-loper denkt nu misschien: ‘ja,…logisch’ !… Maar niets is minder waar: een marathon winnen, dat is voor bijna niemand weggelegd. Wat een inspiratiebron!
  • Petra (jullie kennen d’r wel, ze duikt hier regelmatig op 🙂 ) die op dezelfde dag de 60 km van Texel gaat lopen! Ik hoef er alleen maar aan te denken dat zij nog 18 km door ‘mag’ nadat ik finish om me beter te voelen. Wat een prestatie!
  • Runbuddy Marieke die enorm gedreven is maar nu helaas even ziek. Zij zou hier (of in welke marathon dan ook) willen lopen maar mag het gewoon even niet: in dat licht zijn de laatste pittige kilometers een cadeau.
  • En ten slotte verschillende ‘collega’s’ uit het Asics Frontrunner team. Als je inspiratie zoekt, hoef je hier niet ver te zoeken. Jo Schoonbroodt bijvoorbeeld die op 65-jarige leeftijd nog een marathon onder de drie uur liep en het wereldrecord op de 6-uurs ultra meerdere keren op zijn naam heeft staan. Hij is 1 van de vele inspirerende mensen in onze ‘community’ die ik steeds beter leer kennen.

Waar ik -vroeg of laat- altijd aan denk tijdens mijn marathon?… De vele mooie lange duurlopen, intervals op de baan, hills trainingen, burpees, plankjes, versnellingen aan het einde van een trainingsloop…. kortom: de weg er naartoe…. want wat was hij weer mooi!

Nog 11 dagen en dan is het zover.

_ND29089-Edit

foto: Andy Astfalck

Bloot – 2

Schermafbeelding 2017-03-24 om 13.36.01Anderhalf jaar geleden schreef ik Bloot ; een van mijn best gelezen blogs tot op de dag van vandaag. Ik vond het spannend om de gevoelens die ik toen had te delen maar was er naderhand blij om omdat ik veel mooie reacties kreeg, vaak uit onverwachte hoek.

Vele blogs en Instagram posts later is het tijd voor een vervolg. Want hoewel mijn leven er op het wereldwijde web waarschijnlijk uitziet als een eindeloos vrolijk hardloopfestijn: de waarheid is -natuurlijk- anders. Ik ga er altijd maar vanuit dat de mensen die met me meegenieten via allerlei media heus wel snappen dat bijvoorbeeld de foto’s op Instagram zorgvuldig gekozen zijn omdat ik jullie niet wil opzadelen met tafereeltjes waarop ik constateer dat ik weer een teennagel kwijt ben of mijn kinderen voor de duizendste keer vraag niet met hun handen te eten. En hoewel ik zo eerlijk mogelijk ben in mijn blog zijn mijn verhalen overwegend positief. Ten eerste omdat ik zo in het leven sta maar ook omdat ik niemand een dienst bewijs met regelmatig zeuren of klagen. Daartoe heb ik trouwens meestal ook geen reden; ik ben een bofkont!

Waarom wil ik mij nu dan opnieuw blootgeven? Dat is zo ontstaan….

Een tijd terug sprak ik met Esther Roelofs voor haar boek ‘mama’s marathon’ dat binnenkort uitkomt. Esther wil met deze hardloopgids handvatten bieden aan moeders die  de wens hebben een (halve) marathon te lopen. Ik heb de eer 1 van de moeders te zijn die ervaringen en tips mag delen via Esthers boek. Zo kwam onder andere aan de orde hoe je dat dan doet; trainen voor een marathon terwijl je zoveel andere verplichtingen hebt. Trots vertelde ik dat lief en ik dat goed hebben afgestemd. “Hij traint op woensdagavond en zaterdag en ik doe mijn lange duurlopen op zondag en verder zoveel mogelijk door de week zodat het gezin er het minst onder lijdt” hoor ik mijzelf nog zeggen. Ja, ja: wij hebben het maar fijn met elkaar straalde ik van oor tot oor…

Ik vond dat ook oprecht maar merkte niet lang daarna dat het niet helemaal de waarheid is. Al toen ik de ‘Groet uit Schoorl’ liep met Joke merkte ik dat ik het gevoel had een illegaal uitstapje te maken. Zeg maar alsof ik zomaar een dagje met een vriendin op stap ging en lief ‘met de kinderen opzadelde’. Een paar weken later besloot ik mijn lange duurloop te combineren met de noodzaak om iets belangrijks in Amsterdam te doen. Ik rende de ongeveer 28 kilometer naar ons oude huis waar lief met de kinderen per auto naartoe reed zodat we zo veel mogelijk tijd met elkaar zouden doorbrengen. Achteraf gezien had ik in plaats van deze ‘goed bedoelde combinatie’ beter lokaal de afstand kunnen lopen… Maar dat wist ik toen nog niet dus ging ik een paar weken later op ‘mijn’ zondag voor het eerst totaal onbevangen naar Den Haag om daar de CPC te lopen met Marjolein. Dit keer kon ik wel genieten van zomaar een hele dag doorbrengen met een vriendin gecombineerd met het lopen van mijn grote test voor Boston.

Het weekend daarna stond de eerste ontmoeting met alle Frontrunner members gepland. Dat kwam niet ideaal uit: de volgende dag was onze zoon jarig en we hadden het erg druk. Lief en ik hadden er echter goed over gesproken en geconcludeerd dat het missen van zo’n eerste moment jammer zou zijn. Opgetogen ging ik naar Amsterdam waar ik genoot van alles wat ons te wachten stond. Wel nam ik na het bijbehorende etentje als eerste afscheid van de rest; ik wilde het niet te laat maken…

En toen gebeurde het. Thuis gekomen kregen lief en ik ruzie. Geen onenigheid of meningsverschil maar onvervalste ruzie. Ondanks zorgvuldig overleg en afstemmen was ik over de grens van ‘ons gezin’ gegaan. Lief vond dat ik te veel afwezig ben door het hardlopen.

Ik vond dit heel moeilijk en was er ook boos over. Ik heb het hardlopen en het trainen voor een marathon echt nodig om me net zo fijn te voelen als toen ik nog ‘echt’ werkte. Het geeft me de mogelijkheid om doelen te stellen en halen. Ik ontspan erdoor. Ik blijf er creatief door. En zo kan ik nog honderd redenen geven waarom ik dit wil blijven doen (als ik niet kan werken zoals ik dat vroeger deed). En ik vond het ook oneerlijk: alles heb ik overlegd. Daarnaast zijn die laatste paar weken voor D-day inderdaad tijdrovend maar de eerste maanden valt het enorm mee… Bovendien werkt lief buitensporig veel (de reden dat ik niet meer kan werken zoals vroeger) en is hij regelmatig weg naar het buitenland voor zijn werk. Ook sport lief net zo graag als ik….Allemaal dingen die we zorgvuldig in evenwicht houden maar waarmee ons conflict nu aan de haal ging….

Dit blog gaat niet zozeer over die ‘ruzie’, dat overkomt vele stellen wel eens. En gelukkig gaf lief de volgende dag aan dat het allemaal wat genuanceerder ligt en hebben we het uit kunnen praten… De kern van mijn verhaal zit hem in het volgende:

Ik bof enorm met lief en we hebben het ook echt heel fijn met elkaar (ik ben zelfs nog verliefd op hem na zo’n 13 jaar samen wat denk ik best bijzonder is). Maar als ik zeg dat het trainen voor een marathon makkelijk te combineren is met full time zorgtaken en kinderen vanwege ‘andermans’ heftige carrière en het proberen te schrijven van een boek omdat ik nu eenmaal aan de slag wil blijven dan lieg ik. Het is overleggen, onderhandelen, wikken en wegen….

Ook dat had in Esthers boek moeten staan. Met als belangrijkste conclusie: ook als zoiets als dit voorbij komt in je (hardloop)leven, blijf dan lopen want: zoals Hans & Nydia in hun boek zeggen: ‘soms is hardlopen het enige dat je op de been houdt…

 

 

 

 

 

 

Janken in je startvak

20170313_101651Vorige week beschreef ik in dit blog mijn twijfels over mijn voorbereiding op de Boston marathon en hoe spannend ik de te lopen CPC daarom vond. Nu dus het vervolg… liep ik dat PR in een tijd van onder de 1.35 of lag de lat inderdaad te hoog?

Ik begon deze racedag als toeschouwer van Marjolein die onder de naam Sanne liep: zij ging voor de 10 km die om 12.00 begon. Vanaf het moment dat ik die ochtend was opgestaan merkte ik dat mijn adrenaline-niveau ‘lekker’ hoog was. Ik had last van mijn maag en zo’n onbestendig gevoel. Tijdens Marjoleins start werden mijn zenuwen erger doordat de ‘speaker’ fijne teksten omriep zoals: ‘zal het vandaag gaan lukken?’ ‘Gaan jullie een PR lopen?’ en ‘de spanning stijgt!’. Nogal afgezaagde oneliners moet ik zeggen maar bij mij hadden ze behoorlijk veel effect!

Terwijl Lein zich door de 10 km werkte stond ik in een steeds dapperder brandend zonnetje uit te kijken naar haar komst. Ik probeerde heel ontspannen te zijn en vooral niet te twijfelen maar als een of andere dwangneuroot (die ik ergens ook best ben) had ik het nodig om ‘in mijn hoofd’ lijstjes af te vinken. Dat gaat dan ongeveer zo: “Het moet wel goed gaan want je hebt goed geslapen, precies Tiny’s opdrachten uitgevoerd, veel koolhydraten gegeten, bietensap gedronken (had ik dat maar niet gedaan), magnesium en ijzer geslikt”… om vervolgens in lijstjes te schieten die ik zo’n beetje in mijn vorige blog beschreef. Die lijstjes hangen samen van twijfels en dingen die ik NIET gedaan heb. Ondertussen volgde ik op mijn telefoon de live-tracker waarop mijn Instagram loopmaatje Bernard Bizet uit Frankrijk met grote snelheid de finish naderde. Ik moedigde hem aan, maakte een filmpje en focuste daarna weer op Marjolein. Ook haar wist ik succesvol te filmen en aan te moedigen.

Er volgde eens soort pauze die lekker afleidend was omdat er allemaal vrienden, Instagrammers en mede-Frontrunners te ontmoeten waren. We maakten foto’s en hoe kan het ook anders: we praatten over hardlopen; ons favoriete onderwerp!

Toch wilde ik al snel ‘de tunnel’ in. Ik wilde me afsluiten en me concentreren op mijn run. Mijn warme jas en tight maakten plaats voor een tanktop en korte broek en voor ik het wist was ik nu aan de beurt om in het startvak plaats te nemen. Ik spotte allemaal bekenden maar liet ze voornamelijk met rust. Dat vond ik zelf ook fijner. De spanning steeg, ik werd mega onzeker. ‘Wat als ik het nou helemaal verknal?’ schoot er door me heen? Ja wat dan? Menigeen zal denken: ‘maak je druk! Het is maar een hobby’… klopt maar bij mij ligt dat dus anders. De exacte ‘trigger’ weet ik niet maar ik voelde ineens tranen in mijn ogen en was dankbaar dat ik mijn zonnebril op had. Net op tijd herpakte ik me. Het startschot klonk en weg waren we!

12752434-DEF8F8B656889CCE185C

foto: Evert Buitendijk Fotografie

Ik ga hier niet per kilometer vertellen wat er gebeurde maar in hoofdlijnen zag het er zo uit: Ik had behoorlijk last van de warmte. Ik houd van zon maar voor mij was het niet ideaal om stralend weer te hebben tijdens mijn grote test. Bij het 10 kilometerpunt besefte ik dat ik de te lopen pace van 4.30 niet vast zou kunnen houden. Ik werd een ‘pussy’ en overwoog om te stoppen. Mijn nuchtere ik bedacht dat dat onhandig zou zijn want dan moest Marjolein zo lang op me wachten. Dan maar doorgaan op een tempootje alsof ik ‘thuis’ liep. Verrassend genoeg constateerde ik dat ik met die gedachte in mijn hoofd nog best een aardig tempo kon aanhouden. Bij 12 kilometer werd ik euforisch en overmoedig. Als een soort mantra gonsde door mijn hoofd: ‘ik ben een echte marathoner! Ik kom bij deze afstanden pas op gang!’ …. om bij 14 kilometer te denken: oh nee,… dat is toch niet zo. Ha ha !! Achteraf moet ik er vreselijk om lachen: wat een aanstelster!!

De laatste 7 kilometer heb ik met name kunnen volbrengen door aan 3 ‘voorbeeld hardloopsters’ in mijn omgeving te denken: Joke, Marieke en Nesrine. 3 bijters die enorm mooi presteren. Ik visualiseerde dat ik met hen meeliep. Vooral Joke hielp me omdat ik de laatste tijd vaker met haar gelopen heb. Ik dacht eraan hoe zij met haar kalme Belgische accent zinnige dingen zou zeggen en zo praatte ze me naar de finish.

20170313_101651

In 1.37.17 bereikte ik de eindstreep. Dat was dus geen PR maar het is ook zeker niet slecht. Ik liep snel door naar de medailles en drankjes en sloot me aan bij de jongens van Phanos waar ik voorheen mee trainde. Zij hadden uiteraard weer grandioze tijden gelopen (1.17 !!!). Wat een koningen zijn dat!

Met hen kwam ik al tot de conclusie dat ik het naar omstandigheden best goed gedaan heb. Later gaf Tiny zelfs aan dat hij het een prestatie van formaat vindt. De omstandigheden mogen naar zijn idee zeker meegenomen worden in de beoordeling van mijn race. Daar ben ik hartstikke blij mee. Mijn zelfvertrouwen is niet weg. Sterker nog: ik vond dit een goede les voor Boston! Daar moet ik veel rustiger starten (‘Phanos Koning’ Sunny waarschuwde me hiervoor omdat je begint met een lange afdaling: de verleiding om te knallen is dan super groot). En deze race deed me weer eens beseffen: 42,195 kilometer blijft een niet te onderschatten ‘pokke-end’ 😉

CPC lakmoesproef…een PR?

IMG_20170306_143839_399Terwijl het ‘Frontrunner-stof’ langzaam neerdaalt probeer ik mijn focus op de Boston marathon te houden. In de weken nadat bekend werd wie van de bijna 2500 ‘sollicitanten’ het 30-koppige team mochten vormen, barstte een ware ‘Frontrunners-Whats-app explosie’ los. We zijn allemaal zo blij, enthousiast en vol ideeën dat er heel wat afgepraat wordt via de digitale snelweg. Dat is naast een ‘normaal leven’ bijna niet bij te houden dus het is fijn dat we elkaar langzamerhand beter leren kennen en dat we inmiddels kunnen uitkijken naar momenten waarop we live onze plannen kunnen vormgeven.

Ondertussen komt mijn Grote Dag steeds sneller dichterbij. Nog maar 5 weken en dan sta ik aan de andere kant van de Atlantische Oceaan in Hopkington, Massachusetts aan de start van die legendarische marathon die me in iets meer dan 42 kilometer naar Boston zal brengen. Mijn maag draait zich al om bij die gedachte. Zowel in positieve zin (ik kan niet wachten, zo gaaf lijkt het me!) als in de negatieve: ik vind het doodeng want ik wil zoooo graag iets moois neerzetten!20170307_175720

Ik begin -zoals ik ook bij mijn vorige marathons deed- weer keihard te twijfelen. Het lijkt zelfs wel alsof het bij iedere marathon erger wordt. Ik vraag me af of ik wel genoeg kilometers maak, mijn core wel sterk genoeg is en of ik bij een vorige marathon niet toch wat lichter was. Ik zie op een VO2max test van net voor de NYC marathon dat ik toen maar 62 kilo woog!!! Help! Ik weeg nu echt wel meer!! Die angst bezweer ik met de gedachte dat ik door al dat trainen vast meer spiermassa heb en dat ik daardoor zwaarder ben (of zou het toch de chocolade zijn?). Op een zeker moment stuur ik Tiny een mail: train ik wel genoeg op ‘hills’? Die beruchte Heartbreak hill moet overwonnen worden en liefst in rap tempo!

IMG_20170305_160642_434Arme Tiny bezweert mijn angst door een nuchter Hollands antwoord te geven en ik train gerustgesteld weer wat dagen weg… Totdat we afgelopen dinsdagavond bij de baantraining Yasso’s* gaan doen (*voor de niet-lopers: dat zijn rondjes van 800 meter op de baan die -als je ze 10 keer loopt in dezelfde tijd als je de marathon wilt lopen maar dan in minuten uitgedrukt- je marathontijd zouden voorspellen. In Jip & Janneke taal: “Als ik de 800 meter 10 keer in 3’30” kan lopen, dan kan ik ook de marathon in 3hr30′ ” lopen). Ik zie hier dus een kans om de hongerige maar onzekere PR- wolf in mij te stillen en vraag aan Tiny of ik in plaats van de nogal behouden tijd die hij mij meegeeft voor de yasso’s, mag gaan voor een tijd die ik zou willen lopen in Boston…. 

Tiny heeft gelukkig vaker met dit bijltje gehakt en stelt vakkundig een diagnose: ik heb PMS. Godzijdank niet de klassieke vorm maar een voor mij geheel nieuwe: het Pre Marathon Syndroom. Hij vraagt me nogmaals erop te vertrouwen dat de gekozen weg de juiste is en meteen voel ik mij schuldig want ik wil er zo graag op vertrouwen… alleen; de fanatieke maar ook onzekere loopster in mij komt nu bovendrijven.

IMG-20170307-WA0003Met argusogen kijk ik naar andere lopers en dan met name naar die genen die ik als voorbeeld stel: hoe lopen zij? hoe trainen zij? Als ik er bij wijze van spreken achter zou komen dat ze iedere dag 5 rauwe spruitjes eten of met hun blote kont in een bak ijs gaan zitten, zou ik dat meteen ook doen. Ik bespreek mijn gevoel met mede-marathoners en vriendinnen Marjolein en Joke. Ze zeggen lieve dingen en Joke is zo aardig om mij geruststellende artikelen te sturen: dat helpt wel maar toch vooral tijdelijk. Ik moet de stukjes blijven lezen om ze hun ‘medicinale’ werking te laten behouden.

Als ik aan het trainen ben, vallen alle PMS-symptomen weg; ik voel me happy en geniet terwijl ik wegdroom naar 17 april. Het zijn de momenten waarop ik s’avonds eens rustig op de bank zit… dan begin ik te twijfelen.

Zondag aanstaande loop ik mijn lakmoesproef, mijn ultieme test voor de Boston marathon: de CPC in Den Haag. Ik keek vandaag eens op het PR-lijstje dat ik op mijn blog bijhoud. Ik zie dan dat ik mijn snelste halve marathon liep in 1.34.58. Dat was de Stevensloop, bijna een jaar geleden…. Aan de ene kant wil ik het allemaal weer niet te groot maken maar dat verhaal van; ‘ik ben geen prof maar ondertussen …’… kennen jullie nu wel… Blijkbaar wordt het tijd om te erkennen dat je je als amateur toch kan gedragen alsof er wel echt wat van afhangt.

20170309_100758‘Zondag. Dan moet het gebeuren’. Die gedachte overvalt me deze week met regelmaat. En wat nou als ik geen ‘goede tijd’ loop? Wat nou als ik de te lopen race niet goed uitvoer? Nuchter gezien, maakt dat niks uit; de omstandigheden kunnen tegen zitten of misschien ben ik op D-day in Boston überhaupt beter in vorm. Maar emotioneel gezien zou het me zo gigantisch sterk maken als het wel lukt. Ik hoop met heel mijn hart dat mijn volgende blog er 1 is in (tijdelijke) jubelstemming omdat ik de sterren van de hemel heb gelopen!.. To be continued!