#Diepenheimforever

20180415_134124(0)-03Voordat jullie denken dat ik de realiteit kwijt ben; ik weet hartstikke goed dat het niet de Boston marathon betrof die afgelopen maandag in vreselijk weer gelopen moest worden. Het was niet eens de CPC- of Damloop. Toch ben ik intens trots! Ik heb een halve marathon gewonnen! De Kastelenloop Diepenheim mocht ik zondag onverwacht op mijn naam zetten. 

Ik belandde eigenlijk onbedoeld in Overijssel. Een paar maanden terug dacht ik mij in te schrijven voor ‘DÉ kastelenloop’ omdat mijn vriendin Joke hier mogelijk aan zou deelnemen. Ik heb het haar nooit verteld maar mijn verbazing was redelijk groot toen ik er later achterkwam dat ze de ‘halve van de Haar’ in Utrecht bedoeld had die ook wel ‘De Kastelenloop’ heet. Toen was ik dus al ingeschreven voor de halve marathon van Diepenheim die dezelfde naam draagt. Kunnen jullie het nog volgen?

30709305_1791934357519234_8389864630121398272_oIk twijfelde tot het afgelopen weekend of ik hem wel zou lopen. Drukke omstandigheden thuis maakten dat ik overwoog om gewoon zelf te trainen zonder een wedstrijd als onderdeel van mijn lange duurloop. Want dat kwam er nog bij; ik zou geen halve marathon lopen maar een 30+ duurloop. Trainer Tiny schreef in mijn schema: ‘loop 5 km voorafgaand aan je halve marathon en erna nogmaals 5 km.

Op het laatste moment besloot ik toch mijn startnummer te gaan verzilveren en 30714776_1791933187519351_7252293007917973504_oreed ik richting Twente alwaar ik braaf de eerste 5 kilometer liep om daarna in een verrassend druk startvak te wachten tot ik de volgende 21 kilometers mocht gaan lopen. Er werd afgeschoten en na toch wel een te snel begin, vond ik mijn rust en rende ik genietend door het Twentse landschap.

Op een zeker moment kwam ik erachter dat ik derde lag in de wedstrijd. En dat terwijl ik ‘geen wedstrijd liep’ maar gewoon mijn lange duurloop aan het doen was. Ik liep wel sneller dan normaal -dat heb je nou eenmaal als je in een wedstrijd loopt- maar ik was zeker niet aan het ‘jagen’. Tot dat ene moment dus. Derde? Wauw! Ik hoopte dat ik op dit tempo door kon lopen en zo die laatste plaats op het podium kon halen. Maar wat doe je als je zonder veel moeite heel dicht achter de nummer twee komt te lopen? … Inhalen natuurlijk!

Schermafdruk 2018-04-16 12.01.01En zo lag ik onverwacht op een tweede plaats met een heel eind voor mij de nummer 1. Ik kon haar met name volgen door de fietser die altijd met de eerste loper meerijdt tijdens wedstrijden. Omdat ik mijn eigenlijke doel (het lopen van een goede marathon in Kopenhagen volgende maand) voor ogen hield, deed ik ook nu niet mijn best het gat te dichten maar ik liep nog steeds wel ‘door’. 

Op zo’n 3 kilometer voor de finish was ik de nummer 1 tot op haar hielen genaderd (ik dacht zelf dat het later was maar las hier de ware toedracht volgens de organisatie). In de kilometers daarvoor was ik al aan het denken over mijn strategie als dit moment zou aanbreken (dromen mag altijd he?!). Ik koos er een tijdje voor om achter haar te blijven lopen tot ik dat op een zeker moment zat was. Mijn ademhaling was in de meters achter de nummer 1 mooi rustig geworden dus ik besloot één aanval te wagen. Als ze ‘mij terug zou pakken’ zou ik daar direct aan toegeven. Nog steeds bewust van het feit dat ik een 30-er aan het lopen was en dat dit bovendien een trainingsloop voor mij moest zijn, kon ik het toch niet laten om deze ene kans (in mijn leven?) om nummer 1 te worden tijdens een hardloopwedstrijd te grijpen. Ik versnelde en heb de laatste kilometers gegeven wat ik kon zonder mijn lichaam geweld aan te moeten doen.

30706416_1791936934185643_2031074181554110464_oTot de finish durfde ik niet meer om te kijken: mijn eerste plaats verliezen vond ik inmiddels toch wel erg jammer! Maar het lukte! Ik heb een halve marathon gewonnen!

Natuurlijk heb ik die laatste 5 kilometers van mijn 30-er ook nog gelopen na de wedstrijd maar niet voordat ik maarliefst twee maal het podium op mocht: de eerste keer als winnaar van de categorie 35+ en daarna als winnaar ‘allover’.

Niemand heeft het gezien maar ik schoot vol toen ik die eerste medaille kreeg omgehangen. Wat voor anderen een onbeduidende wedstrijd zal zijn, is voor mij het hoogst haalbare. #DIEPENHEIMFOREVER ! 😉

Schermafdruk 2018-04-17 10.06.57

Schermafdruk 2018-04-17 10.06.33

 

 

 

De laatste loper

Screenshot_20180407-161937-01Ik heb hem niet gelopen. Ik had er wel bij willen zijn om anderen aan te moedigen en naar de finish te schreeuwen. Er is zelfs even sprake geweest van het eventueel hazen voor 2 loopsters. Door een rare speling van het lot fietste ik op de dag dat ‘De mooiste’ werd gelopen echter over bergen, heuvels en zeewegen in Ierland… Mijn marathon komt nog. Vandaag over een maand en 2 dagen sta ik in Kopenhagen aan de start.

De marathon van Rotterdam (die ik zelf in 2016 liep) vermorzelde afgelopen weekend menig loopdroom. Velen hadden doelen gesteld en daar ook keihard voor getraind. Net zoals afgelopen jaar en het jaar waarin ik hem liep was het helaas onverwacht warm. Alleen schijnt het deze keer echt extreem te zijn geweest en een combinatie met benauwdheid waardoor veel lopers hun gedroomde tempo moesten loslaten en tevreden moesten zijn met een ander resultaat dan gehoopt.

IMG-20170923-WA0027-01Het was raar om er niet bij te zijn. Waarom? Dat zal ik proberen uit te leggen. Naast het feit dat enorm veel vrienden en bekenden Rotterdam liepen en daar dus een soort van ‘samen naartoe trainen en leven’ zit het hem voor mij vooral in ‘Monday Runday’. Dat is het hardloopgroepje dat Marjolein, Joke en ik vormen terwijl we eigenlijk bijna niet meer samen kunnen trainen. Verschillen in schema’s en marathons maken dat we voortdurend en intens met elkaar meeleven maar dat we nog maar zelden echt samen hardlopen. Zelfs als Joke en ik samen op de baan trainen op de dinsdagavonden bij de GAC doen we alleen de warming up en cooling down gezamenlijk (onze trainingstempo’s liggen niet gelijk). Marjolein is sinds kort officieel een ‘Crazy Runner’ en Joke is onderdeel van ‘team Vroem’ en ‘Team Hollander’ voor de RopaRun. En toch vormen we ‘Monday Runday’; ons mini groepje dat ruim een jaar geleden ontstond. Ons bestaansrecht is dat we heel veel (hardloop) lief &leed delen en we andermans marathon minstens zo belangrijk vinden als die van onszelf. Ok… nu spreek ik even voor mijzelf maar ik hoop dat zij dat ook een beetje zo voelen.

Ik was er dus niet bij toen Joke voor ons drieën het spits afbeet en een gooi deed naar een P.R. Ik was er ook niet bij om stimulerende woorden naar haar te roepen. Het enige dat ik kon doen was een goody bag met bemoedigende spulletjes voor Joke aan Marjolein meegegeven en een filmpje maken met mijn partner-in-crime om Joke en een aantal andere lopers toe te schreeuwen via een bord op het 34-km punt in Rotterdam.

Voor Joke zit het er nu dus op. Zij mag gaan herstellen en dan toeleven naar de RopaRun. Over 2 weken is Marjolein aan de beurt. Zij gaat vlammen in Londen. Ons idee was om dit samen te doen maar omdat ik geen startbewijs kon bemachtigen, hebben we dit moeten aanpassen. Zij loopt Londen, gesteund door Joke en ik zal op afstand met haar meeleven omdat ik twee weken later naar Denemarken vlieg voor mijn eigen avontuur.

Screenshot_20180407-161844-01Pas 14 dagen na Marjolein kom ik dus in actie. Dat voelt ineens zo eenzaam. Iedereen heeft zijn missie er al op zitten en ik ga nog door. Zelfs mijn GAC-loopgroep heb ik tijdelijk losgelaten. We trainen in het voorjaar in het bos maar ik heb ervoor gekozen om op de baan door te gaan. De meningen zullen erover verschillen maar ik geloof er heilig in dat de baantrainingen mij sneller maken. Ondanks het eenzame gevoel zal ik mijn focus en het plezier in het lopen moeten zien te behouden.

Misschien waren het de 180 kilometers en 1432 hoogtemeters die ik in Ierland fietste met mijn moeder (en nog 15 hardloop-kado-kilometertjes). Misschien was het de stress die we opliepen toen we -op een haar na- ons vliegtuig niet misten. Maar ik was gisteren moe en had voor geen meter zin om te lopen. Ik had zin kunnen maken maar deed dat niet. Pas nu ik dit gevoel aan het papier heb toevertrouwd, borrelt de behoefte aan lopen weer langzaam op.

Vanaf komend weekend gaat mijn sobere lifestyle weer beginnen. De laatste maand voor mijn marathon wordt er extra op rust en voeding gelet. Ik heb goed getraind, voel mij ook goed. Maar om mijn gedroomde tijd van 3 uur 20 te halen is iets extra’s nodig. En een flinke portie geluk. Dat zagen we wel weer bij de marathon van afgelopen weekend….

 

Op pad met vreemden

‘Dag Hedwig, alles goed? Kan ik jou een dezer dagen eens even bellen?’ Een tijdje geleden ontving ik dit berichtje van Peter de Groof. Ik was direct benieuwd waarover hij mij wilde spreken. Ik ken Peter namelijk niet in het echte leven. Ik ben zoals dat tegenwoordig vaker gebeurt met hem in contact gekomen via de digitale snelweg. En dan niet via Relatieplanet, Second Love of een andere dating site maar via Instagram en later Facebook.

Inmiddels maken we samen deel uit van een door hem opgerichte Facebook-groep die RunBloggersRun heet en waar liefhebbers van hardloop blogs kunnen putten uit verhalen van zeer diverse bloggende hardlopers. Peter is -net als ik- zo’n hardloper die er genoegen in schept om te schrijven over alles wat met onze hobby te maken heeft. Ik lees zijn verhalen en volg hem ook via Instagram; zo krijg je toch een aardig beeld van iemand.

Peters stem heb ik recentelijk ook gehoord (het begint nu toch bijna op een date-verhaal te lijken) want ik vond het natuurlijk prima dat hij mij belde. Met Belgische tongval vertelde hij dat hij vorig jaar, samen met hardloopster en blogger Lien, ‘Sunday Runday‘ heeft georganiseerd. Dit was in 2017 een dag georganiseerd voor hardlopers waarop er een goed ‘met-hardlopen-gevuld’ programma werd afgewerkt.  Het bleek zo’n succes dat er dit jaar een vervolg is. Dit keer kan je in plaats van ‘slechts Sunday’ al op ‘Saturday’ beginnen en dus een weekendje weg naar Grimbergen in België om daar aan één stuk door andere lopers te ontmoeten, te lopen, te praten over lopen en je krijgt er ook nog allerlei workshops over lopen bij. Dat is zo’n beetje de hemel op aarde dus toen Peter voorzichtig peilde of ik daar misschien goesting in had, hoefde ik niet lang na te denken!

Het was wat geregel thuis maar ik besloot mijzelf zo’n schoolreisje voor hardlopers cadeau te doen! En nu zit ik dus geregeld op de website van de organisatie te snuffelen en voorpret te hebben over al het leuks dat mij te wachten staat. Zo komen er een paar experts om de deelnemers bij te praten over bijvoorbeeld voeding , mentale weerbaarheid en actief herstel voor topprestaties. Als het even meezit kan ik dus nog even wat interessante bagage meepikken om van mijn marathon in Kopenhagen die twee weken later is mijn beste tot nu toe te maken!

Het fijnste aan zo’n weekend is misschien wel dat we met gelijkgestemden zijn en er dus over van alles gesproken zal worden maar vast vooral over ons favoriete onderwerp: hardlopen. Ik fantaseer dat we ongelimiteerd praten over de mooiste routes, wedstrijden, vakantiebestemmingen waar perfect gelopen kan worden. Maar ook over ideale schoenen voor elke ondergrond en afstand, hardloophorloges, handige gadgets, fijne tights, handschoenen, gels, sokken en buffs. Er worden vast ook goede anekdotes verteld over gênante situaties of races waarin keihard gebuffeld moest worden om een doel nog net te halen.

Tijdens het schrijven van dit blog besef ik ineens dat mijn voorpret dezelfde is als die ik heb als ik met vriendinnen een weekendje weg ga. Dan gebeuren er heel andere dingen, gelopen wordt er in ieder geval niet. Tenzij die vriendinnen Marjolein en Joke heten maar dat terzijde ;-). Best bijzonder dus dat ik het net zo leuk vind om met een groep mensen die nu nog vreemden voor mij zijn bijna twee hele dagen door te brengen.

Stiekem hoop ik natuurlijk dat dit blog anderen enthousiast maakt om ook te gaan. En als je twee dagen te veel vindt, één mag ook! Het is voor iedereen geschikt: van beginnende loper tot de zeer ervaren loper (tijdens de hardlooponderdelen kan je kiezen uit verschillende afstanden). Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!

Zo! Ben je om? Inschrijven kan HIER!

 

 

21 Tips die je helpen je beste wedstrijd / marathon te lopen!

20x30-RMAZ2713-2

Rotterdam

Nu ‘het wedstrijdseizoen’ en voorjaarsmarathons zoals die van Rotterdam dichterbij komen, krijg ik de laatste tijd geregeld vragen over het lopen van een marathon / de laatste voorbereidingen op een wedstrijd en wat wel of niet te doen. Uiteraard heb ik geprobeerd de vragenstellers zo goed mogelijk te helpen. Maar omdat er dus blijkbaar behoefte is aan extra tips heb ik de ‘tips-pagina’ op mijn blog even opgefrist en deel ik hem bij deze zodat iedereen een dijk van een hardloopseizoen kan gaan beleven! Heel veel succes! Ik start met de belangrijkste tip die tevens super cheesy is: Geniet van iedere kilometer, zelfs als hij pijn doet tot in het diepste van je lichaam of ziel! Of zoals T.S. Eliot ooit zei: “Only those who will risk going too far, can possibly find out how far they can go” 

NB: de merken die hier voorbij komen sponsoren mij NIET! Ik noem ze slechts omdat ik ze zelf gebruik / goed vind.

  • voorheen adviseerde ik; koop twee paar hardloopschoenen en draag deze afwisselend (dus ongeveer even veel). Kies 1 paar waarop je de marathon loopt en zorg ervoor dat dit paar niet ‘op’ is op de dag dat het zover is. Een ‘open deur’ wat mij betreft maar ik wil het toch benoemd hebben: het is in het algemeen aan te raden om je schoenen aan te schaffen bij een speciaalzaak: zij kunnen door middel van testen bepalen wat voor soort schoen je nodig hebt (neutraal of met een correctie)…. Inmiddels denk ik dat je prima op 1 paar schoenen vooruit kan. Dat komt door inzichten die ik kreeg door ‘Born to run’ te lezen. Omdat ik inmiddels veel loop en 6 marathons kan afstrepen, heb ik meer ervaring en ook veel schoenen. Ik wissel mijn schoenen nu af; per afstand en loopje bepaal ik welke ik fijn vind.
  • koop een Flip belt . Je kan hier je gels, wat geld, je ‘oortjes’, sleutels, telefoon etc. in kwijt. Tijdens een marathon zou ik hem uiteraard zo licht mogelijk houden. Let wel op dat je de juiste maat koopt, anders kan hij door op en neer bewegen schuurplekken veroorzaken.
  • Bepaal welke kledingset je wilt dragen tijdens je marathon/ wedstrijd en houd daarbij naast comfort vooral ook rekening met de temperatuur van die dag. Met name tijdens een marathon ben je eerder te warm dan te koud gekleed. Nieuwe kleding / schoenen dragen is wat mij betreft een ‘no go’: test altijd eerst hoe iets zit tijdens het lopen.
  • Bekijk het parcours vooraf. Vaak zijn er goed filmpjes te vinden op you tube. Je weet zo wat je kan verwachten en het helpt met focussen.
  • Neem na iedere run eiwitten en koolhydraten. Dat kan op vele manieren. Een prettige manier is het eten van kwark met muesli. In het algemeen zijn bijvoorbeeld vette vissoorten zoals zalm, of eieren ook goed maar dat vind ik op sommige momenten van de dag niet zo lekker. Je kan ook eiwit-shakes drinken, die koop je in poedervorm en maak je aan met water of melk. Ik vind dit een beetje kunstmatig al zijn er merken die heel ‘natuurlijk’ zouden zijn. De eiwitten zijn belangrijk voor je herstel, net zoals de koolhydraten. Als je een wedstrijd hebt gelopen of je zit in een andere situatie waarbij de kwark niet voorhanden is dan kan je bijvoorbeeld deze: proteïne kwark , proteïne shake (mijn favoriet) of Breaker high protein meenemen.
  • Ik ben erg te spreken over de producten van Vega Sport. Vooral de ‘pre-workout energizer’ en de ‘Recovery Accelerator’ bevallen goed.
20160925_083007

Voor de start in Berlijn

 

  • Onder het motto ‘baat het niet dan schaadt het niet’ neem ik in de dagen voorafgaande aan een wedstrijd altijd shotjes geconcentreerd bietensap. Omdat de werkzame stof nitraat in hoge mate ingenomen moet worden, vind ik deze concentraten ideaal. Ik heb weleens zelf halve liters bietensap staan slowjuicen: dat was geen pretje en het opdrinken ervan was ronduit afschuwelijk. Mijn ‘lievelingsconcentraat’ koop ik online bij Sportvoedingwebshop.com via deze link kan je ook lezen wat het sap voor je kan betekenen.
Screenshot_20170626-121209-01

Hazen: marathon Sneek!

  • Test verschillende energie gels. Het verschilt per loper welke goed valt en welke minder; sommige lopers worden misselijk van bepaalde merken. Ik kreeg die van OTE aangeraden maar kwam via ‘PowerGel’ uiteindelijk uit bij de gel van SIS (Science in Sports) maar zweer momenteel bij de gel van het eigen merk van Sportvoedingwebshop.com Gel. Laatstgenoemde is heel dun qua substantie waardoor je hem eerder drinkt dan ‘kauwt’ zoals sommige stroperige producten. Je kan gels met en zonder cafeïne nemen. Zelfs het bepalen van de smaak is handig: probeer een paar smaakjes totdat je de juiste gevonden hebt.
  • Sommige lopers hebben last van schuurplekken, ik ben er zelf niet mee bekend maar ‘no fiction cream’ van het merk Born is perfect volgens iemand die er ervaring mee heeft. Ik hoor ook wel eens van mannen dat ze bij langere runs last krijgen van hun tepels door de wrijving die er kan ontstaan met hun shirt (er ontstaat dan ‘ the red eleven’ ;-). Good old Vaseline biedt dan uitkomst. Iets gênanter (waarom eigenlijk?) maar toch ook een probleem waarmee je te maken kan krijgen: last van de anus… in ieder geval schijnt ook dan Vaseline soelaas te bieden….
  • Als je een lange duurloop gaat doen, oefen dan met het drinken van water: wil je doorlopen tijdens het drinken: hoe gaat dat het beste? Ik heb wel eens een rietje meegenomen in mijn flipbelt, dat was zo gek nog niet 😉 Ik loop zelf met een waterrugzakje als ik langere afstanden ga trainen. Ik ben dan verzekerd van drinken ongeacht waar ik ga rennen. Tijdens mijn marathons maak ik gebruik van de waterposten die eigenlijk altijd veelvuldig aanwezig zijn; een waterzak vind ik dan onnodige ballast.
  • Drink tijdens je marathon per 20 minuten 2 tot 3 slokken water: dat is precies wat je lichaam nodig heeft. Wat je te veel drink, maakt alleen maar dat je moet plassen: zonde van de tijd.
  • Doe balansoefeningen en core-trainingen om je enkels / hele lijf sterker te maken
  • Er zijn vele verschillende schema’s te vinden maar probeer in het algemeen: 1x per week een interval oefening te doen, 1x per week een duurloop op lagere snelheid (en dus hartslag) en 1x per week een snellere run. 
20x30-AMDA4719

met Erik marathon Amsterdam

  • Neem magnesium in de dagen voorafgaand aan de marathon en op de dag zelf om kramp te voorkomen (voor frequente lopers is dit zowiezo goed)
  • Laat je  ‘sportmedisch keuren‘ en laat dan meteen je ‘zones’ bepalen zodat je je training daar op kan afstemmen (Als je in Amsterdam woont bijvoorbeeld bij http://www.smcamsterdam.nl of bij http://www.fysiomed.org )
  • Onderneem actie als je ergens last van krijgt. Ga zo snel mogelijk naar een fysiotherapeut of sportarts. Ik heb zelf ook heel veel baat gehad bij het krijgen van massages toen ik een blessure aan mijn heup/knie had.
  • Slaap! Niets is zo belangrijk als rust nemen op de juiste momenten. Probeer in de laatste weken voor de marathon of in de week voor een wedstrijd extra aandacht aan nacht(rust) te besteden. Ga op tijd naar bed of -als het kan- doe ‘powernaps’ om bij te slapen.
  • Als je van een drankje houdt, laat die dan even links liggen in de aanloop naar je marathon. Ook dit ontlast je lichaam en laat je dus nog fijner lopen.
  • Eet en drink tot een uur voor de start en stop er daarna mee. probeer vlak voor de start nog even naar de w.c. te gaan

 

 

641728_252274619_Medium

Marathon Boston

  • Draag (als het niet extreem koud is en je niet erg lang moet wachten zoals bij sommige marathons) een wegwerp-poncho (1 euro voor 3 stuks bij de HEMA). Een alternatief is een vuilniszak waarin je gaten knipt voor je hoofd en armen of bewaar de folie die je na een Halve Marathon / Marathon vaak aangereikt krijgt.
  • maak een goede playlist met muziek LET OP: ik weet van mezelf dat ik ook lekker doorloop als ik onverwacht geen muziek heb bijvoorbeeld als mijn telefoon ermee stopt. Als jij dit wel moeilijk vindt, is het misschien beter om zonder muziek te lopen.

Zet hem op allemaal! You can and you will !(zoals Joke altijd zegt!)

Langdurig geblesseerd

Screenshot 2018-03-12 11.56.12Na mijn eerste marathon raakte ik eind 2015 geblesseerd. Een te heftige training zo vlak na ‘New York’ zorgde voor pijn in mijn bil die uitstraalde naar mijn hamstring. Minstens twee maanden ben ik er zoet mee geweest. Het hardlopen stopte even helemaal en toen ik het weer oppakte moest ik doseren. Al bij de minste overbelasting speelde mijn blessure weer op.

Sindsdien ben ik extra zuinig op mijn lichaam en besef ik wat een voorrecht het is om pijnvrij te kunnen lopen! Ik laat mij iedere twee weken masseren om blessures te voorkomen. Dat helpt enorm. Alleen al wanneer masseuse Carolien vaststelt dat mijn lichaam goed aanvoelt, verdwijnt angst over kleine pijntjes.

Hoe goed je ook probeert te voorkomen dat je langdurig geblesseerd raakt: het kan je toch gebeuren. Bij drie hardlopers volgde ik hoe ze geblesseerd raakten, hoe dit uiteindelijk resulteerde in een langdurige blessure en hoe ze inmiddels werken aan hun ‘come back’ in het hardlopen/sporten. Ik heb met ze meegeleefd want ik kan mij zo goed indenken hoe moeilijk het is om onze geliefde sport los te moeten laten als het zo’n onderdeel van je leven is. Sierd Sikkema, Coen Bremer en Lieke van Fastenhout zijn zo goed geweest om te delen wat hen is overkomen en hoe ze ermee zijn omgegaan. Uiteraard hoop ik dat dit mij en jullie bespaard blijft maar mocht je nu of in de toekomst te kampen krijgen met een langdurige blessure dan kan je wellicht putten uit de ervaring van deze 3 lopers.

Sierd, Coen en Lieke zijn lopers met heel verschillende loop-achtergronden. Sierd valt in de categorie ‘mega snel’ en won zelfs 2 zilveren medailles onder andere tijdens het NK Halve Marathon in 2016. Coen is ook een heel snelle loper. Wat ik altijd bijzonder heb gevonden aan hem is dat hij met twee vingers in zijn neus loopt, heel veel wedstrijden op mooie plaatsen had kunnen eindigen maar dat hij nooit de behoefte voelde om daarvoor ‘te gaan’. Lieke beschrijft zichzelf als ‘normale langzame hardloper’. Dat wil echter niet zeggen dat ze niet fanatiek trainde.

Alle drie liepen/sportten deze lopers bovengemiddeld vaak. Daar heb ik geen onderzoek naar gedaan maar met 4 tot 6 keer hardlopen per week en daarnaast vaak nog fietsen  (Coen) en ‘Body weight’ / krachttraining (Lieke) kun je denk ik spreken van ‘bovengemiddeld’. Opmerkelijk is dat hun blessures uiteindelijk allemaal terug te leiden zijn naar overbelasting en genetische aanleg. Bij Coen is het een combinatie geweest van beginnen met mountainbiken, veel berg op hardlopen en door de sneeuw hardlopen. Hierdoor is zijn scheenbeenspier te veel gegroeid maar het vlies eromheen rekte niet genoeg mee: dit heet het loge-syndroom. Pure pech: hij had dit niet kunnen voorkomen. Veel mensen hebben dit maar krijgen er niet mee te maken omdat ze niet zo intensief sporten als Coen. Daarnaast kampt Coen de rest van zijn leven met rugklachten die aangeboren zijn en kreeg hij tot overmaat van ramp te maken met een ongeval. Sierd heeft naar eigen zeggen alle bekende hardloopblessures tijdens zijn loopcarrière ondervonden. Van ‘shin splints’, een lopersknie, een gescheurde hamstring tot een rugblessure. Wat hem uiteindelijk langere tijd op de bank hield was Haglundse Exotose :een bosuitsteeksel aan de achterzijde van het hielbeen. Dit had hij al van kinds af aan maar bij het vele hardlopen werd het een serieus probleem. Lieke kreeg te maken met een klassieke Lopersknie en later ook nog met heup-klachten (die overigens vaak samenhangen met een lopersknie). Deze blessure wordt veroorzaakt door plotselinge toename van trainingsduur of trainingsintensiteit….Zowel Sierd, Coen als Lieke zijn in behandeling (geweest) bij een specialist met wisselende resultaten. Feit is dat ze op dit moment wel weer voorzichtig aan het lopen of  fietsen zijn maar nog niet op het oude niveau.

Er is hier te weinig ruimte om de individuele verhalen uitgebreid toe te lichten (helaas! en mocht je meer willen weten; laat het dan horen) maar wat ik vooral graag van deze lopers wilde weten en aan jullie wil overbrengen is: hoe deal je met zo’n langdurige blessure? Hoeveel invloed heeft het eigenlijk op je leven? Wat zijn DE tips in zo’n situatie? 

Het gemis van ‘ouderwets’ hardlopen is bij alle drie de lopers groot. Er is uiteraard de fysieke pijn maar in de verhalen sijpelt met name mentale ‘pijn’ door. Ik denk dat je het in meer of mindere mate echt ‘verdriet’ kan noemen en hoewel je “niet kunnen lopen” zou kunnen afschrijven als een ‘luxe probleem’ doe ik dat niet. Als hardlopen je life style is, moet het vreselijk zijn om ineens ‘op de bank te zitten’. Eén van deze lopers geeft zelfs aan sociale media op dagen rond loopevenementen te mijden om geen zout in de wonde gewreven te krijgen. Sowieso blijkt ‘de omgeving’ tot bepaalde hoogte wel betrokken maar uiteindelijk sta je er alleen voor. Zeker bij een langdurige blessure ebt de interesse van anderen langzaam weg. Ik realiseer mij dat dit een extra lastig punt is. Je hebt al een blessure, je moet je leven op dit punt aanpassen en daar bovenop verlies je bepaalde sociale contacten / betrokkenheid… Laten we daar dus voortaan aan denken hardloopvrienden! Wat met name Coen en Sierd door deze periode heen heeft getrokken is de liefde voor de sport en de wens om weer te kunnen hardlopen.

Wat ik ontzettend inspirerend vind: zodra het kon / het lichaam het toeliet, zijn deze sporters in hart en nieren weer aan de slag gegaan. Coen vond troost in het wielrennen, Sierd uiteindelijk ook en alle drie zijn inmiddels -al is het nog voorzichtig- weer een beetje aan het lopen. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan…

Ik wil graag afsluiten met de tips die Lieke, Sierd en Coen hebben gegeven. Maar niet voordat ik ze hierbij bedank voor hun bijdrage en ze heel veel succes wens met hun herstel. Ik blijf ze volgen en hoop ze zo snel mogelijk weer gezond en happy te zien lopen! Bedankt !!…

Lieke: “Als ik nu weer geblesseerd zou raken, zou ik direct een alternatieve sport zoeken. Alles om niet in die neerwaartse spiraal terecht te komen. En een fysio zoeken die dat ondersteunt, dus iemand die ervaring heeft met sporters. Lid worden van de sportschool, regelmaat zoeken in een andere sport… zoiets. En voor diegenen die (nog) geen blessures hebben, alvast bedenken wat te doen als plan B. Zodat je direct kunt schakelen. Echt, ik gun het niemand”.

Sierd: “Luisteren naar je lichaam en geduld hebben en vooral nooit opgeven en bouw het langzaam en verstandig op”

Coen: “Als het niet goed voelt en je komt niet verder bij de specialist die je op dat moment helpt, zoek dan verder voordat je er te lang onnodig mee blijft lopen. Want dat is pas echt zonde en de wachttijden in het medische circuit zijn al lang genoeg”  

 

 

Bijzondere dingen gebeuren soms op onbeduidende plekken

IMG-20180225-WA0006-01

foto: Ernst-Jan Haselhoff

Het was geen indrukwekkende run. Alleen de naam al doet denken aan een goedkope winkelketen of verzekeringsmaatschappij: de ‘VIBlopen’ in Maarssen. Er is geen publiek (tenzij je enkele wandelaars of hondenbezitters daartoe wilt rekenen), geen dixi te bekennen en bij de start moet je zelf heel nauwkeurig je horloge starten als je exact wilt weten in hoeveel tijd je het parcours hebt afgelegd. Want hoewel je een startnummer draagt: ook startmatten en een ‘echt’ tijdregistratiesysteem ontbreken. Wel hangt er een klok die begint te lopen bij het startschot. ‘Nothing fancy’ zouden de Britten zeggen. In niets lijkt dit loopje op de toch wel ‘glamorous’ evenementen waar ik normaal aan deelneem. Tenminste: ik vind ze nu met terugwerkende kracht behoorlijk glamorous.

Toch was het juist deze wedstrijd die ik had uitgekozen om een PR op de 10 kilometer te lopen. Ik schreef er afgelopen week een blog over. 

Zo kwam het dus dat ik afgelopen zondag samen met GAC-clubgenoten Ernst en Karin stond te blauwbekken op een mager gevulde parkeerplaats naast de Maarsseveense plassen. Ernst was mijn ‘haas’ voor die dag. Mijn missie was bij hen bekend maar voor alle volledigheid vroeg Ernst wat nou precies mijn bedoeling was. Hoe hard gingen we vandaag eigenlijk lopen? Ik zag de hele missie eigenlijk niet zitten, voelde mij er helemaal niet klaar voor. Maar tja..: zo’n steengoede, snelle haas krijg je niet iedere dag in de schoot geworpen dus zei ik stoerder dan ik mij voelde: “als het maar sneller is dan 42.49″…. Ernst knikte en dacht er het zijne van.

Ik had na het schrijven van dat blog vorige week al eens berekend wat het tempo zou

IMG-20180225-WA0004-01

Foto: Ernst-Jan Haselhoff 

moeten worden om mijn doel te bereiken. Een misselijkmakende 4’14” – 4’16” zag ik op het schermpje van mijn telefoon verschijnen. Voor wie niet loopt: toen ik vorig jaar een vriendin wilde ‘hazen’, heb ik getest of ik 10 kilometer lang 4’30” kon lopen. Dat lukte maar het kostte echt wel energie! tussen 4 minuut en 30 seconden lopen per kilometer en 4 minuut en 14 seconden lopen per kilometer zit een WERELD van verschil, wel op zo’n afstand! Enorme onzekerheid maakte zich dan ook van mij meester en ik schreef in gedachten al het verhaal waarin ik zou uitleggen hoe mijn PR-poging zo’n enorm fiasco was geworden. 

Zondagochtend kon ik al deze gevoelens niet uitgebreid prijsgeven. Doemdenken heeft voor zover ik weet niemand ooit snel gemaakt dus ik schoof alle angsten zo goed als maar kon aan de kant en we begonnen aan een warming-up. Vaak vind ik dit onderdeel van de voorbereiding een beetje onzin maar bij een temperatuur van -3 graden Celsius en hier en daar een straffe wind was het geen overbodige luxe. Karin klappertandde zich door de eerste kilometers heen; we vroegen ons af in hoeverre de temperatuur ons in de weg zou gaan zitten.

Tegen half elf moesten we er dan toch aan geloven. Ik zag dat de hazen van de organisatie niet sneller gingen lopen dan 5’00” per kilometer. Gedrieën dringen Ernst, Karin en ik ons dus wat naar voren en voegen ons bij wat andere lopers die ook denken sneller dan deze pace te kunnen lopen. Er wordt afgeschoten, razendsnel klokken we onze horloges en weg zijn we. Ik volg Ernst, de eerste kilometers nog naast hem maar al snel besluit toch achter hem te willen lopen.

IMG-20180225-WA0008

foto: Ernst-Jan Haselhoff

Hoe saai de naam van dit loopje is, zo prachtig is de omgeving. De plas ligt er wonderschoon bij, omringd door riet en een stralende zon die het geheel tot een soort winters schilderijtje maakt. Het tempo ligt hoog en als Ernst zegt dat we nog wat sneller moeten, maak ik mij zorgen: kan ik dat wel? Houd ik dat vol? Ik gebruik ‘het schilderijtje’ om ontspanning te vinden, doe net alsof ik een gewone zondagse run doe met Ernst.

 

Rond de 3,5 kilometer vraagt mijn haas of het tempo goed is of dat het te makkelijk gaat? Ik zeg kortaf: ‘precies goed’. Ik wil mijn energie sparen. Het lopen voelt fijn en eventuele hogere tempo’s gooi ik er liever naar het einde toe in. Bij 5 kilometer heb ik een korte runner’s high. Ik vraag mij af waarom Ernst zo rustig loopt. Om na 500 meter dan weer te denken; “oh nee, dat had ik even mis…” Op een deel van het parcours werkt Ernst zijn horloge niet dus we moeten op zijn gevoel vertrouwen. Vlak lopen is nu lastig. Bij 7 kilometer komt mijn saboteur ons vergezellen. Ik ken hem maar al te goed van het 32-kilometerpunt bij de marathon. Meestal is hij er dan ook ineens. Hij begint te kletsen over dat ik ook best nog eens een andere dag een poging kan doen. Dat mensen het heus snappen als het vandaag niet lukt. Dat ik vast dit hoge tempo niet volhoud. Ik snoer hem de mond. We moeten nog maar 2 kilometer. Nog 2000 meter op mijn tanden bijten en dan is het misschien wel gelukt. Dan hoef ik deze ellendige afstand voorlopig niet meer zo snel te lopen. Ik heb geen idee of ik goed bezig ben totdat Ernst mij bij 9 kilometer verklapt dat het een PR gaat worden. ‘ja’ denk ik ‘maar niet als ik het vanaf nu niet meer volhoud’….

Maar ik houd vol. Ik loop voor wat ik waard ben en zie al snel de finish. In 42 minuten en 14 seconden heb ik 10 kilometer gelopen. Dat is 14.2 km/uur. Dat is 4’13” per kilometer en dan 10 kilometer lang!

Het eerste wat ik doe als ik in de auto zit is trainer Tiny appen: 

Screenshot_20180228-222836

Je zou denken dat het bereiken van dit doel mij vertrouwen geeft. Maar niks is minder waar … over 11 dagen loop ik de CPC loop in Den Haag. Daar mag ik 21 kilometer lang 4’25” lopen. Dat is minder snel dan 4’13” maar ik moet het ook meer dan 2 keer zo lang volhouden. Jullie snappen nu dus wel waar ik de komende tijd van wakker lig…

IMG-20180225-WA0007

foto: Ernst-Jan Haselhoff

 

Hoe een marathonloopster zondag haar snelste 10 kilometer loopt

A0147

wolfskamerloop 2017

 

Of eigenlijk: dat is wat de bedoeling is. Sommige dingen moet je opschrijven om ze af te dwingen, is mijn redenering.

Al mijn trainingen zijn -naast plezier hebben in het hardlopen- telkens weer gericht op mijn volgende marathon. Dat is inmiddels al 2,5 jaar zo, ik ben eraan gewend geraakt. Het is ‘a way of living’. Ik train in ongeveer 4 á 5 maanden naar de afstand toe. Hoe meer weken van het schema verstrijken, hoe serieuzer het wordt. Aanvankelijk mag alles nog een beetje amateuristisch maar gaandeweg pas ik ook mijn dagelijkse levensstijl beetje bij beetje aan. Er wordt op slaap gelet en absoluut ook op voeding. Gaandeweg krijgt ‘core training’ geregeld aandacht. Zodoende lig ik dan ineens te ‘planken’ of te ‘squatten’ ergens in huis. Eiwithapjes na het trainen, magnesiumtabletjes, hier en daar een bietensapje (just in case 😉 ) … Niets laat ik aan het toeval over. Totdat de marathon gelopen is en de lijntjes weer mogen vieren voor een paar weken of maanden.

En dan de trainingen zelf. Het volume van mijn kilometers neemt gestaag toe, iedere tempotraining neem ik serieuzer. Dat is tenslotte wat mij sneller zal maken. Ik vertelde al eerder over mijn ‘baanangst’. Iedere dinsdag ga ik met een beetje lood in mijn schoenen naar Hilversum om met mijn loopgroep temporondjes op de baan te draaien. Ik zit in ‘de snelle groep’. Dat klinkt heel leuk (en dat is het ook als je sec naar de mensen en de trainers kijkt) maar het heeft ook een lastig deel. En dat is dat ik in die groep zo’n beetje de slak ben.

Dat komt zo: het zijn veelal mannen. Mannen zijn helaas vaak sneller dan vrouwen. De vrouwen die erin zitten zijn met name gericht op kortere afstanden en trainen dus ook anders. Ze zijn hartstikke snel op de baan. Er zit er 1 bij die ‘onze’ mannen amper bij kunnen houden. Dan heb je nog Joke. Joke is 1 van de snelste vrouwen op de marathon die ik ken en ook zij is dus veel sneller op de baan dan ik. Naast al deze verklaringen kunnen we het ook simpel houden: in een snelle groep moet er 1 de langzaamste zijn. Ik vrees dat ik dat in dit geval ben. Hoewel ik heel happy ben in en met de groep maakt hij mij op zijn tijd ook onzeker.

Dat is een heel lange inleiding voor wat ik eigenlijk wil vertellen… In aanloop naar de Kopenhagen marathon die ik in mei zal lopen, zei trainer Tiny: “loop ook maar weer eens een 10 kilometer wedstrijdje. Dan kunnen we zien hoe snel je op die afstand bent”…

Nou had ik een raar gelukje afgelopen najaar toen ik 2 weken na de marathon van Amsterdam totaal onbedoeld een PR op de 10 km liep tijdens de Wolfskamerloop in mijn woonplaats. Terwijl ik niet vol gas ging, liep ik op een niet erg vlak parcours een tijd van 42 minuten en 49 seconden. Dat is voor mijn doen echt fantastisch.

Maar nu heb ik dus min of meer de opdracht om een snelle 10 kilometer te lopen. Ik heb gekozen voor de VIB loop in Maarssen. Aanstaande zondag moet het gebeuren. Het parcours is vlak dus daar kan het niet aan liggen. Het wordt ijskoud dus klagen over hitte is er dit keer niet bij. En ik heb een haas. Eén van die super snelle jongens uit onze baangroep heeft aangeboden om tempo voor mij te lopen. Luxer kan je het niet hebben. Alles is in orde, nu ik nog.

Screenshot_20180208-173317Ik zie er behoorlijk tegenop. Als ik die tijd van ‘De Wolfskamer’ wil verbeteren moet ik sneller dan 4.14 /km lopen. Dat is namelijk wat ik blijkbaar in het najaar deed bij dat ‘per ongelukke’ PR. Ik kan niet geloven dat ik daartoe überhaupt in staat ben.

Mijn enige kans is ontspannen blijven. Gewoon ‘gezellig’, zonder stress met Ernst (mijn haas) 2 rondjes van 5 km om de Maarsseveense plas rennen. Maar dan wel zo hard als ik kan.

Podcasts

Screenshot_20180218-172425Mijn schouders verkrampten al binnen het eerste half uur. Voor een zondagse lange duurloop op rustig tempo liep ik niet bepaald ontspannen. Mijn maag voelde wat weeïg. Dat zou kunnen komen doordat ik moest aanhoren hoe 3 menselijke lichamen en dat van een hond uit elkaar gehaald werden in een badkuip ergens in de V.S.

Hoe het zo kwam dat ik al lopend luisterde naar een heftige moordzaak? Na jaren van hardlopen op muziek afgewisseld met lopen ‘puur natuur’ (zonder ‘herrie’ dus) was ik toe aan iets nieuws. Mijn Spotify muziek-lijstjes zijn hartstikke fijn. Er is genoeg variatie om uit te kiezen om zo mijn verschillende trainingen met muziek te ondersteunen. ‘Het koffiehuis’ voor zondagse lange tochten, De Nederlandse top 40 als ik tijdens een herstelloopje eens een nieuw hitje wil horen of mijn eigen lijstjes zoals Lekkere hardloopliedjes en Marathon Amsterdam die ik meestal maak voor een specifiek doel.

Toch kreeg ik behoefte aan wat anders. Vooral tijdens de zondagse sessies die inmiddels al weer behoorlijk lang beginnen te worden. Als je 2 tot 3 uur op pad bent kan je dat op vele manieren doen. Bij mooi weer kan ik mij prima vermaken met alles wat er ‘is’. De bomen, de zon, wandelaars, vogels, koeien. De natuur in het algemeen… Ik heb dan niet perse iets nodig om de tijd mee te doden. Als de weergoden zorgen voor sombere taferelen, vind ik wat afleiding wel fijn. Meestal begin ik zonder iets. Dan ben ik in gedachten verzonken en denk ik na over blogs zoals deze. Op een gegeven moment heb ik genoeg van mijn gedachten en zoek ik op de tast mijn telefoon (oordopjes zitten eigenlijk standaard al in mijn oren, dat scheelt weer wat gepruts). De muziek gaat aan en ik stamp zo mijn kilometers weg totdat mijn missie voor die dag klaar is.

Screenshot_20180218-172309Soms begint de muziek mij te irriteren. Een nummer past niet bij wat ik aan het doen ben of ik wil een ander ‘genre’ en het is zo’n gedoe om dat al hardlopend te regelen. Dan moet ik stoppen terwijl ik dat liever niet wil. Dan de muziek maar uitzetten dus…. wat eigenlijk ook niet helemaal is wat ik wil.

Sinds kort heb ik dus iets ‘nieuws’ ontdekt. Al is het helemaal niet nieuw. Ik luister tegenwoordig graag naar podcasts! Podcasts zijn echt top! Het goede is dat je namelijk iets te luisteren hebt èn dat je er ook nog iets van opsteekt. Ik begon met de podcast van HRDLPN maar haakte al snel af door de korte duur van de ‘uitzendingen’ (een paar minuutjes) en de slechte kwaliteit van de opnames. Op de loopband zijn ze ronduit onverstaanbaar maar ook tijdens gewone loopjes is amper duidelijk wat er gezegd wordt ook omdat de verteller vaak aan het lopen of fietsen is tijdens de opnames. Jammer want de verhalen zijn inhoudelijk best vermakelijk. Gelukkig ontdekte ik al gauw Looppraat. Deze podcast is gloedje nieuw en bestaat -helaas!- pas uit 1 aflevering maar wat is hij leuk! Ik had tijdens het luisteren echt het gevoel dat ik met 2 vrienden aan het lopen was en dat we gezellig over ons lievelingsonderwerp aan het praten waren. De makers (Anton-Jan Thijssen en Tim Baks) zijn zelf ook dol op podcasts en ‘show notes’ dus zo vind je weer nieuwe tips voor tijdens het lopen. En…het geluid is perfect! Toen hun eerste aflevering afgelopen was, heb ik verwoed gezocht of er niet heel toevallig al een tweede uitzending was gepost maar helaas…. ik hoop echt dat ze er snel veel meer zullen maken!

Inmiddels heb ik de ‘Podcast Addict’ app geinstalleerd op mijn telefoon (een soort bibliotheek voor podcasts) en hoewel het soms nog zoeken is: ik heb ook al veel plezier gehad met het luisteren naar The Runner’s World show. Gisteren luisterde ik nogal geëmotioneerd naar een gesprek met Roberta “Bobbi” Gibb die vertelde over haar baanbrekende deelname aan de Boston marathon in 1966 toen het voor vrouwen verboden was om mee te doen. Gelukkig scheen de zon en had ik mijn zonnebril op want anders had een jankende hardloopster waarschijnlijk wat vragen opgeroepen bij passerende wandelaars 😉

Screenshot_20180218-171833-01Wat mij minder is bevallen? Het leek mij wel ‘leuk’ om naar wat ‘true crime’ te luisteren. Ik had ergens gelezen dat ‘Serial’ een fantastische en zeer populaire podcast is over waargebeurde delicten… Zo kwam het dus dat ik gisteren tijdens het eerste deel van mijn lange duurloop zo gespannen liep. Ook al was het overdag… Als ik door de bossen loop en tot in detail hoor hoe een seriemoordenaar zijn slachtoffers in stukken hakt, werkt dat niet erg bevordelijk op mijn ademhaling….

Zo meteen ga ik dus maar lopen met in mijn oren NPO radio 1: luisteren naar de Olympische Spelen blijkt een stuk beter voor mij te werken als inspiratiebron om straks in Kopenhagen weer wat sneller te lopen! De komende tijd hoop ik nog meer mooie podcasts te ontdekken en die hoeven zeker niet alleen maar over hardlopen te gaan dus als je nog een tip voor mij hebt? Graag!