triHedwigtri

Screenshot_20180523-151241“in 1977 ontstond er op het eiland Honolulu in een bar een discussie tussen marine-officier John Collins, zijn vrouw Judy en enkele anderen. Het ging over de vraag welke atleten de beste conditie hebben: lopers of zwemmers. Collins wist te vertellen dat volgens een artikel in ‘Sports Illustrated’ wielrenner Eddy Merckx de hoogst gemeten zuurstofopname (de VO2 max) had van alle atleten van de wereld. Dus waren renners misschien wel fitter dan alle andere atleten? De rest is geschiedenis: de Iron Man Hawaï werd voor het eerst georganiseerd. Eindelijk konden atleten -door 3,8 kilometer te zwemmen, 180 kilometer te fietsen en 42,195 kilometer hard te lopen-  uitzoeken wie het sterkst zijn; lopers, zwemmers of fietsers”.

In 2017 ontstond ergens in Nederland een soortgelijke discussie. Dit keer tussen Eelco en zijn vrouw Hedwig. Eelco die Hedwig er ooit met gemak ‘uitliep’ maar het lopen inmiddels met succes heeft ingewisseld voor open water zwemmen daagde zijn vrouw en hun hardlopende vriend Robin uit het tegen hem op te nemen in een triatlon.

Zoals je weet, ben ik Hedwig. Wat je waarschijnlijk ook weet is dat ik de laatste twee en een half jaar voortdurend train voor een of andere marathon waardoor hardlopen voor mij geen probleem is. Wat je waarschijnlijk niet weet: ik kan redelijk wielrennen maar tot december 2017 kon ik letterlijk nog geen één meter borstcrawl zwemmen.

Toch nam ik de uitdaging aan. De wedstrijd was op dat moment nog ‘verre toekomst’ en  wat scheelt is dat we geen hele Iron Man gaan doen maar een kwart. Daarvoor moet je 1 kilometer zwemmen, 45 kilometer wielrennen en 10 kilometer hardlopen. Dat zou mij toch wel lukken?

Toen ik de uitdaging aannam, had ik nog maanden de tijd om te trainen. Toch kwam dat er niet echt van. Qua wielrennen lag dat met name aan het weer: in de herfst en winter voel ik mij niet echt geroepen om op een racefiets te springen. Toen het weer er wel goed genoeg voor was, zat ik vlak voor de marathon van Kopenhagen en koos ik ervoor om daarop te focussen en dus niet te fietsen maar alles op het hardlopen te zetten.

Screenshot_20180525-133035-01Dan het zwemmen… Samen met vriendin Marjolein nam ik zwemlessen. ‘Ooit zullen wij een hele Iron Man doen’ zo was het idee dus dan was nu beginnen met zwemmen misschien niet zo’n gek plan. Vanaf december waren we wekelijks te vinden in het Sportfondsenbad in Amersfoort. We konden er geen bal van. Van één hele baan borstcrawl zwemmen was lange tijd geen sprake. We ploeterden ons een uur door het water en vaak was de opluchting bij mij groot als het er weer op zat. Het koffie drinken naderhand was het leukste onderdeel van de training. Begin maart stopte Marjolein er mee. Ik besloot toen ook even een pauze in te lassen om mij helemaal op de Kopenhagen marathon te richten. Ik beloofde de zwemtrainer braaf door te oefenen maar het kwam er niet echt meer van.

IMG_20180530_122556_074Sinds ongeveer 2 weken heb ik het zwemmen weer opgepakt. Gewoon in mijn eentje oefen ik alles dat ik geleerd heb… Als je hardloopt, betekent afstand iets anders dan wanneer je zwemt. Ik bedoel: voor 1 kilometer hardlopen draai ik (en ik denk zelfs een ongetrainde loper) mijn hand niet om. Één kilometer zwemmen is een heel ander verhaal weet ik nu. En dan moet het straks ook nog in ‘open water’. Waar je veel minder ziet. En waar je ‘orientatievermogen’ een belangrijke rol speelt. Ik heb -buiten een beetje plonzen ‘op Lathum’ in mijn jeugd en een vlug schoolslagje in zee tijdens een vakantie – tot op de dag van vandaag nog nooit in open water gezwommen….  

Op dit moment heb ik nog drie weken en één dag om mij voor te breiden op de kwart triatlon van Brugge. Ik ga proberen om de komende drie weken zo veel mogelijk te delen wat ik doe in de hoop die triatlon goed te volbrengen. Kijk: afmaken zal ik hem vast wel. Maar het is een wedstrijd he?! En ik werd uitgedaagd door Eelco. Ik neem het op tegen hem en onze vriend. Je snapt: dan wil ik het er op zijn minst niet heel slecht vanaf brengen…

De komende drie weken dus lopen, zwemmen en fietsen tot ik een ons weeg. Ik kreeg al veel tips via Instagram, mocht jij mij ook nog kunnen helpen: ik hoor graag hoe ik die mannen ga verslaan!

Bron: 3athlon

Kopenhagen marathon

20180513_130406“You are so lucky” zegt de Deense receptioniste op maandagochtend opgetogen tegen de Amerikaan die voor mij staat bij de receptie van ons hotel. Ik wil uitchecken en beluister hun gesprekje met een berustende lach op mijn gezicht. Hij blijkt een festivalbezoeker die enorme mazzel heeft gehad met het weer van de afgelopen dagen. “Normally it’s much colder here at this time of the year!” legt ze hem uit. De Amerikaan knikt instemmend om te laten merken dat hij zich hartstikke bewust is van ‘all the luck in the world’ dat hij en zijn vrienden hebben gehad als het gaat om het afwijkende Deense weer van dit weekend. “Copenhagen was the hottest place in Denmark yesterday!” juicht hij bijna.

Dat relatief frisse Deense weer waar de receptioniste het over had, was precies waar ik op hoopte toen ik de Kopenhagen marathon uitkoos om mijn ‘Breaking 3.20’ poging te doen. Ik werkte ooit met regelmaat vlakbij deze stad die al snel mijn hart heeft gestolen. Het is er mooi, overzichtelijk en er hangt een goede sfeer. Ook de ligging aan zee is iets dat ik heel fijn vind. Naast goede weersomstandigheden voor een marathon heb ik dus ook mooie dingen om 42 kilometer lang naar te kijken.

Dit is mijn zevende marathon. Vier van de zes marathons die ik tot nu toe liep waren buitengewoon warm. Alleen mijn eerste was echt op ‘marathon temperatuur’ en de vijfde -die ik als haas liep- was ook prima te doen maar toen liep ik in dienst van iemand anders en het was avond, dat helpt ook tegen hitte.

Nu ging ik dus mijn PR aanvallen in Kopenhagen. In Scandinavië. In NOORD Europa. ‘Kan niet mis gaan’ dacht ik. Die 3 uur 20 zou ik lopen! Mijn aanloop was veelbelovend. Ik voelde mij zowel fysiek als mentaal heel sterk. Dat ik in de trainingsmaanden eerste werd op een halve marathon en mijn PR op de 10 km aan gort liep, gaf extra zelfvertrouwen. Tot zover geen vuiltje aan de lucht.

Maar toen 13 mei in zicht kwam, werd duidelijk dat het mij weer gelukt was om een warme marathon te selecteren. In de dagen vooraf liep het kwik almaar op om op D-day zelfs de 25 graden aan te tikken. Een heerlijke temperatuur als je naar het strand gaat maar vreselijk als je meer dan 42 kilometer aan een stadsmarathon meedoet. Tenminste, dat vind ik. (ik zag onlangs dat voor reacreatieve hardlopers de ideale marathon temperatuur tussen de 10 en 15 graden ligt, bij pro’s zelfs nog lager).

Ik berustte in het feit dat ‘het was zoals het was’. Ik accepteerde dat ik die 3 uur 20 waarschijnlijk niet zou gaan halen. Maar toch ging ik ervoor. Ik zou kijken wat ik eruit kon slepen die dag. Als wapen in de strijd tegen de zon schafte ik preventief een ‘triatlon-zonneklep’ aan waardoor ik er bijliep als een vijftiger op golfcursus maar dat interesseerde mij niks.

Met mijn super supporter in mijn kielzog vertrok ik per fiets naar de start van mijn nieuwe avontuur. Ik voelde het al warm worden terwijl het nog geen 9.00 uur was maar negeerde dit gegeven. In het startvak vlogen emoties mij onverwacht aan. Ik stond te Whatsappen met mijn vriendinnen Joke en Marjolein want ook al zijn we bij dit soort momenten niet fysiek bij elkaar: gesteund wordt er! Ineens trokken alle maanden van hard werken aan mijn ‘geestesoog’ voorbij. Ik voelde mij trots op het harde werk dat ik geleverd heb en was misschien daardoor heel even van slag: zo hard gewerkt en dan wéér die warmte die misschien roet in het eten gooit. Heel even mocht ik achter de spiegelglazen van mijn bril huilen maar toen werd het tijd om te herpakken. Er moest gelopen worden en goed lopen doe je ook tussen je oren. Dit keer zonder playlist want er was mij enorm enthousiast publiek en bergen muziek beloofd.

view

Al heel vroeg in de start kwam ik achter de 3’20” pacers met gele ballonnen te lopen. Dat kon geen toeval zijn dus voor het eerst in mijn hardloopleven besloot ik mij in ze vast te bijten. We vormden een groep van misschien wel 30 personen, vooral mannen en zo’n 4 vrouwen. De kilometers vlogen voorbij, ik voelde mij krachtig en liep heel makkelijk. Dat de pacers te snel liepen voor ons doel had ik al gauw door: een punt om in de gaten te houden. Het parcours was mooi en afwisselend, vele mensen stonden ons aan de kant aan te moedigen in het nu al bijzonder warme weer. Overal waar ik kon pakte ik water. Mijn gel-planning liep gesmeerd en zorgde voor extra energie.

Bij een kilometer of 12 stelde ik vast dat onze Deense pacers voortdurend te snel liepen. Ik moest een strakke 4’45” lopen maar we zaten daar iedere kilometer ver onder. Heel jammer want het liep verder heel prettig in die groep maar ik wilde de man met de hamer ook deze marathon graag ontwijken.

Ik liet mijn groep los en zette mijn weg voort op het beoogde tempo. Het werd warmer en warmer maar ik deed wat ik kon. Toch begon ik gedurende de volgende kilometers te  beseffen dat ik het warmer had dan ooit tevoren. Ik maakte zelfs gebruik van de ‘douches’ boven de weg bij waterposten. Ik wilde soms graag even wandelen en deed dat op een zeker moment ook bij het water drinken. ‘Ga ik wel onder de vier uur lopen?’ schoot door mijn hoofd. Iedereen had het zwaar. Veel lopers waren inmiddels gestopt met hardlopen. Ik rende door van schaduw naar schaduw, van linker straatkant naar rechter en weer terug: follow the shade werd mijn motto.

Screenshot_20180525-094934

Ik denk dat ik bij 30 kilometer inzag dat 3 uur 20 stuk lopen er vandaag gewoon niet inzat. Dan maar het lichaam sparen en ‘low pace’ verder, lekker genieten van al het moois dat er te zien is en het enthousiaste publiek. Beseffen wat een geluksvogel je bent dat je gewoon weer een buitenlandse marathon mag meemaken. Dus de vijf kilometers die volgden gingen wat rustiger en als het aan mij had gelegen was ik zo -als golfster met bejaardenklep- naar de finish gejogd.

Mooi niet! Daar was mijn super supporter ineens. Hij schreeuwde dat ik echt nog een PR kon halen en dat ik ervoor moest gaan!! Ik had hem al een paar kilometer eerder toegeroepen dat het “geen PR-weer was, dat het er niet in zat”. Dit keer had ik de energie niet voor een discussie dus voor de verandering besloot ik hem zijn zin te geven en mijn tempo op te voeren. Onder zijn aanmoedigingen ging ik beginnen aan de laatste zeven kilometers.

Het werd heter en heter. Het was niet te doen. Toch deden we het. Ik en al die andere marathoners. We renden tot het bittere eind. Dat toch heel zoet bleek te zijn. In 3 uur 30 minuten  en 41 seconden bereikte ik de finish. En het mooiste? Voor het eerst dacht ik niet: ‘nu doe ik het nooit meer!’ Ik dacht: ‘Kom maar op Chicago, ik lust je rauw!’

20180513_130351

 

 

AVG – DGPR

AVG – DGPR

AVG en privacyverklaring voor http://www.runhedwigrun.com

 

Eigenaar: Hedwig van Bree

Mail: hedwigvanbree@planet.nl

Op 25 mei 2018 treedt de nieuwe Europese privacywet Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) in werking. Deze wet regelt zaken rondom persoonsgegevens. Iedere blogger moet deze verklaring opstellen voor zijn/haar website omdat hij/zij verantwoordelijk is voor de persoonsgegevens die lezers achterlaten op zijn /haar website.

Als jij reageert op mijn blog/website laat jij je naam, e-mailadres, webadres, IP-adres en soms een een afbeelding (gravatar of avatar) achter. Iedereen kan deze gegevens zien. Alleen je e-mailadres niet. Ik beloof hierbij dat ik deze nooit aan derden zal doorgeven – tenzij ik het wettelijk verplicht ben – zonder uitdrukkelijke toestemming van jou.

Met de hierboven genoemde informatie doe ik niets. Alleen als je reageert op mijn blogs, geeft mijn blogprovider ‘WordPress’ automatisch meldingen maar deze functie kun je zelf uitzetten. 

Mocht je om wat voor reden dan ook een reactie willen verwijderen, stuur dan een bericht met voldoende gegevens om die reactie terug te kunnen vinden (zoals e-mailadres, datum en titel van het blog/bericht waar je reactie staat).

Mijn blogprovider is zoals gezegd WordPress en maakt -vermoedelijk- gebruik van cookies. Dit zijn tekstbestanden die worden geplaatst bij een eerste bezoek aan een blog/website en worden opgeslagen in de browser van pc, laptop, tablet of smartphone. Je kunt je afmelden voor cookies door je eigen internetbrowser daarop in te stellen.

Mijn website is beveiligd met een regelmatig wisselend wachtwoord dat verder niemand kent ook WordPress niet. Verder voer ik alle updates uit waarmee WordPress ervoor zorgt dat er geen onbevoegden toegang hebben tot gegevens van bezoekers. Daarnaast zorg ik dat alle beveilingssoftware op mijn pc, laptop, tablet, en smartphone waarmee ik werk aan mijn blog/website up to date is. 

Bij  twijfel en vragen neem contact op via mail hedwigvanbree@planet.nl

* Hier kun je de wet Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) nalezen. In het Engels heet de wet General Data Protection Regulating (GDPR). 

 

IJzig kalm

Screenshot_20180503-172722Ik zit er al weken op te wachten. Dat gevoel dat ontstaat ergens in je buik; een soort irritante zenuwen die geen uitweg kunnen vinden. Of het ineens slechter slapen, zelfs wakker schrikken met angstbeelden over ‘de finish niet kunnen vinden’ of ‘vallen onderweg’. Sacherijnig reageren op de omgeving, een beetje labiel zijn en snel emotioneel ook.

Bij iedere marathon ging het anders. Bovengenoemde zaken zijn allemaal echt voorgevallen maar (gelukkig) niet allemaal tegelijk en ook niet allemaal bij iedere marathon. Ik was de afgelopen periode zoals gezegd dus voorbereid op één of meerdere symptomen van weer ‘bijna een marathon gaan lopen’. Maar met nog maar negen dagen te gaan, is er niets aan de hand. Ik leef gewoon door en werk de laatste trainingen van mijn schema af. Zelfs de mei-vakantie met twee jonge kinderen en hun vriendjes ongeveer de hele dag om mij heen, brengt mij niet van mijn stuk.

Ik ben wel eens meer afgetraind geweest, ook net één of twee kilo lichter. Ik heb welIMG_20180429_133956_314 eens het gevoel gehad dat ik echt knetterhard toegewerkt had naar die volgende marathon. Dat heb ik nu niet terwijl ik nooit eerder zo veel en zo vaak de tempo’s liep die ik nu gelopen heb. Ik heb wel eens ‘mega focus’ gehad (bij mijn laatste marathon die ik in Amsterdam liep bijvoorbeeld) waarbij op een gegeven moment ALLES om die marathon leek te draaien. Ook op dat gebied voelt het nu anders.

 

Wat ik voel is nieuw voor mij. Niet alleen als hardloper maar ook als mens. Ik voel rust en zelfvertrouwen. Ik heb zin in deze marathon. Zelfs als ik denk aan mijn marathontempo (4’42”) schiet ik niet in paniek. En dat is wel eens anders geweest. “Zolang mijn benen maar door blijven malen, komt t wel goed” denk ik nu.

IMG-20151104-WA0005Eigenlijk ben ik weer een klein beetje terug bij mijn eerste marathon die ik eind 2015 liep. Ik wist niet wat mij te wachten stond waardoor ik als een enorm dankbaar mens onbeschrijfelijk gelukkig stond te zijn daar aan de start aan de voet van de Verrazano-Narrows brug. Ik was wel zenuwachtig maar dat was meer een soort kinderlijke nieuwsgierigheid want ‘hoe ver kon dat nou toch zijn? 42 km?’.

Inmiddels weet ik heel goed hoe ver dat is maar dat kinderlijk blije gevoel is weer terug. Ik weet ook dat ik nu super ontspannen uitkijk naar 13 mei als ik de afstand wederom mag volbrengen maar dat ik straks bij een kilometer of 32, misschien 35 denk: Godverdomme! (sorry maar dat is dan echt het soort woord wat door mijn hoofd schiet) wat is het toch een klote eind! En : “waarom trap ik er toch telkens weer in?!” en “Dit is ECHT de laatste, hierna doe ik het niet meer!” en ook: “ik ga alleen nog Chicago doen maar die doe ik dan op mijn dooie akkertje”.

Om er vervolgens -wat er ook gebeurt volgende week zondag- straks in Chicago toch wéér keihard voor te gaan.

Ik ben benieuwd wat deze innerlijke kalmte mij gaat brengen. Ben ik daardoor in staat mijn 3 uur 20 minuten doel waar te maken? Of ben ik niet ‘eager’ genoeg? Blijkt straks dat ik beter gedij bij stress? Ik weet het niet en door mijn huidige ‘state of mind’ maakt het mij ook niets uit. Ik voel mij goed. Ik ga ervoor.

IMG_20180503_173619_201

Kak-run

Schermafdruk 2018-04-24 15.07.28

Foto: Deep Focus

‘If you fear failure, you’re already considering it an option’ – WRDSMTH. Zo vlak voor mijn marathon op 13 mei aanstaande kan ik zeggen dat ik absoluut niet bang ben om te falen. Het is op dit moment op geen enkele manier een optie voor mij. Dat komt misschien juist wel omdat ik een heel nieuwe modus heb gevonden als het gaat om mijn psychische gesteldheid ten aanzien van het aangaan van marathon nummer 7 die ik het liefst wil lopen in niet meer dan 3 uur en 20 minuten.

Ik zit nu in een pittige fase van het schema dat mij voorbereidt op de Copenhagen marathon Dat niet altijd alles lukt wat op het programma staat, ondervond ik vorige week. Ik had op donderdag een duurloop op mijn ‘midden tempo’ (D2) gedaan en mocht op vrijdag meteen aan de bak met een uur lopen op marathontempo. Dat is in mijn geval 4’45”. Om die 3 uur 20 te lopen moet ik straks zelfs 4’42” lopen maar dat terzijde.

Vol goede moed begon ik alhoewel ik mij wel wat druk had gemaakt over deze training. Het is zo ‘confronterend’, klinkt zo heftig: marathon tempo. Je voelt dan een uur lang wat je een paar weken later ruim 42 kilometer moet zien vol te houden. En omdat ik nogal realistisch ben, besef ik dan altijd weer dat dat tempo een uur lang prima te doen is maar het zegt niks over hoe je dat beleeft als je er 32 op hebt zitten en er dus nog 10 te gaan hebt. Misschien dat ‘failure’ die donderdag weldegelijk als ‘option’ door mijn hoofd is geschoten.

De eerste kilometer gaf mijn horloge aan dat ik veel te langzaam liep. Ik snapte er niets van. Had ik pap in de benen zonder dit te merken? Ik voerde mijn tempo op naar niveautje ‘ik ga te snel maar blijkbaar denk ik dat alleen maar’. Mijn horloge piepte en bevestigde wat ik al gevoeld had: dat ik gemiddeld op te hoog tempo had gelopen. Kortom; mijn GPS had kuren. Had ik dit op dat moment echt ter harte genomen dan was deze run nog te redden geweest maar ik kan de kilometers erna makkelijk samenvatten. Ik liet mij -aangemoedigd door de zon die al lekker brandde- vrijwel direct ontmoedigen en beschouwde dit loopje veel te snel als mislukt. Ongemotiveerd liep ik de paar noodzakelijke kilometers een soort van Joggend naar huis…  

Zo’n scenario kan natuurlijk ook plaatsvinden op de dag dat het moet gaan gebeuren. Dat ligt dan niet alleen aan mijn horloge maar minstens ook aan mij. Het loopje van donderdag dat ik omdoopte tot Schermafdruk 2018-04-24 14.57.36-Run gaf mij het inzicht dat ik in Kopenhagen niet meteen moet opgeven als Garmin het laat afweten. En ook niet als het een paar kilometer anders loopt dan ik had gewild. Al eerder zag ik dat je nog verschil kan maken aan het einde van de 42 kilometer. Mijn PR in Amsterdam ‘maakte’  ik toen ik doorzette na een fikse tegenslag. In de laatste kilometers had het ‘net niets’ kunnen worden als ik had opgegeven. Gelukkig werd het ‘hartstikke wel’ wat.

Nog Schermafdruk 2018-04-24 15.15.19totdat ik aan de start sta. Mijn nieuwe modus waarover ik het eerder had, is ontstaan door nieuwe inzichten omdat ik wat vaker met dit bijltje gehakt heb. Ik kan trainen en mij voorbereiden wat ik wil: ik ben afhankelijk van de elementen als het gaat om het halen van de tijd die ik wil lopen. Omdat ik inmiddels weet dat ik mijn laatste marathon nog lang niet gelopen heb, heb ik rust. Er komt gewoon weer een kans. Als het op 13 mei een graadje of 14 is in Denemarken, ik goed uitgerust aan de start sta en verder ook niets tegenzit, is er veel mogelijk. Maar als het 25 graden is of er Boston2018-achtige taferelen zijn, dan zal ik mij moeten aanpassen en geduldig wachten op een volgende kans.

Neemt niet weg dat ik er voor ga. Gisterenavond nog had ik het waanbeeld dat ik ‘hem’ misschien wel in 3 uur kan lopen. Zo ontzettend lekker ging het. 3 uur is niet haalbaar voor mij maar op een goede dag…. wie weet wat er wel kan …

#Diepenheimforever

20180415_134124(0)-03Voordat jullie denken dat ik de realiteit kwijt ben; ik weet hartstikke goed dat het niet de Boston marathon betrof die afgelopen maandag in vreselijk weer gelopen moest worden. Het was niet eens de CPC- of Damloop. Toch ben ik intens trots! Ik heb een halve marathon gewonnen! De Kastelenloop Diepenheim mocht ik zondag onverwacht op mijn naam zetten. 

Ik belandde eigenlijk onbedoeld in Overijssel. Een paar maanden terug dacht ik mij in te schrijven voor ‘DÉ kastelenloop’ omdat mijn vriendin Joke hier mogelijk aan zou deelnemen. Ik heb het haar nooit verteld maar mijn verbazing was redelijk groot toen ik er later achterkwam dat ze de ‘halve van de Haar’ in Utrecht bedoeld had die ook wel ‘De Kastelenloop’ heet. Toen was ik dus al ingeschreven voor de halve marathon van Diepenheim die dezelfde naam draagt. Kunnen jullie het nog volgen?

30709305_1791934357519234_8389864630121398272_oIk twijfelde tot het afgelopen weekend of ik hem wel zou lopen. Drukke omstandigheden thuis maakten dat ik overwoog om gewoon zelf te trainen zonder een wedstrijd als onderdeel van mijn lange duurloop. Want dat kwam er nog bij; ik zou geen halve marathon lopen maar een 30+ duurloop. Trainer Tiny schreef in mijn schema: ‘loop 5 km voorafgaand aan je halve marathon en erna nogmaals 5 km.

Op het laatste moment besloot ik toch mijn startnummer te gaan verzilveren en 30714776_1791933187519351_7252293007917973504_oreed ik richting Twente alwaar ik braaf de eerste 5 kilometer liep om daarna in een verrassend druk startvak te wachten tot ik de volgende 21 kilometers mocht gaan lopen. Er werd afgeschoten en na toch wel een te snel begin, vond ik mijn rust en rende ik genietend door het Twentse landschap.

Op een zeker moment kwam ik erachter dat ik derde lag in de wedstrijd. En dat terwijl ik ‘geen wedstrijd liep’ maar gewoon mijn lange duurloop aan het doen was. Ik liep wel sneller dan normaal -dat heb je nou eenmaal als je in een wedstrijd loopt- maar ik was zeker niet aan het ‘jagen’. Tot dat ene moment dus. Derde? Wauw! Ik hoopte dat ik op dit tempo door kon lopen en zo die laatste plaats op het podium kon halen. Maar wat doe je als je zonder veel moeite heel dicht achter de nummer twee komt te lopen? … Inhalen natuurlijk!

Schermafdruk 2018-04-16 12.01.01En zo lag ik onverwacht op een tweede plaats met een heel eind voor mij de nummer 1. Ik kon haar met name volgen door de fietser die altijd met de eerste loper meerijdt tijdens wedstrijden. Omdat ik mijn eigenlijke doel (het lopen van een goede marathon in Kopenhagen volgende maand) voor ogen hield, deed ik ook nu niet mijn best het gat te dichten maar ik liep nog steeds wel ‘door’. 

Op zo’n 3 kilometer voor de finish was ik de nummer 1 tot op haar hielen genaderd (ik dacht zelf dat het later was maar las hier de ware toedracht volgens de organisatie). In de kilometers daarvoor was ik al aan het denken over mijn strategie als dit moment zou aanbreken (dromen mag altijd he?!). Ik koos er een tijdje voor om achter haar te blijven lopen tot ik dat op een zeker moment zat was. Mijn ademhaling was in de meters achter de nummer 1 mooi rustig geworden dus ik besloot één aanval te wagen. Als ze ‘mij terug zou pakken’ zou ik daar direct aan toegeven. Nog steeds bewust van het feit dat ik een 30-er aan het lopen was en dat dit bovendien een trainingsloop voor mij moest zijn, kon ik het toch niet laten om deze ene kans (in mijn leven?) om nummer 1 te worden tijdens een hardloopwedstrijd te grijpen. Ik versnelde en heb de laatste kilometers gegeven wat ik kon zonder mijn lichaam geweld aan te moeten doen.

30706416_1791936934185643_2031074181554110464_oTot de finish durfde ik niet meer om te kijken: mijn eerste plaats verliezen vond ik inmiddels toch wel erg jammer! Maar het lukte! Ik heb een halve marathon gewonnen!

Natuurlijk heb ik die laatste 5 kilometers van mijn 30-er ook nog gelopen na de wedstrijd maar niet voordat ik maarliefst twee maal het podium op mocht: de eerste keer als winnaar van de categorie 35+ en daarna als winnaar ‘allover’.

Niemand heeft het gezien maar ik schoot vol toen ik die eerste medaille kreeg omgehangen. Wat voor anderen een onbeduidende wedstrijd zal zijn, is voor mij het hoogst haalbare. #DIEPENHEIMFOREVER ! 😉

Schermafdruk 2018-04-17 10.06.57

Schermafdruk 2018-04-17 10.06.33

 

 

 

De laatste loper

Screenshot_20180407-161937-01Ik heb hem niet gelopen. Ik had er wel bij willen zijn om anderen aan te moedigen en naar de finish te schreeuwen. Er is zelfs even sprake geweest van het eventueel hazen voor 2 loopsters. Door een rare speling van het lot fietste ik op de dag dat ‘De mooiste’ werd gelopen echter over bergen, heuvels en zeewegen in Ierland… Mijn marathon komt nog. Vandaag over een maand en 2 dagen sta ik in Kopenhagen aan de start.

De marathon van Rotterdam (die ik zelf in 2016 liep) vermorzelde afgelopen weekend menig loopdroom. Velen hadden doelen gesteld en daar ook keihard voor getraind. Net zoals afgelopen jaar en het jaar waarin ik hem liep was het helaas onverwacht warm. Alleen schijnt het deze keer echt extreem te zijn geweest en een combinatie met benauwdheid waardoor veel lopers hun gedroomde tempo moesten loslaten en tevreden moesten zijn met een ander resultaat dan gehoopt.

IMG-20170923-WA0027-01Het was raar om er niet bij te zijn. Waarom? Dat zal ik proberen uit te leggen. Naast het feit dat enorm veel vrienden en bekenden Rotterdam liepen en daar dus een soort van ‘samen naartoe trainen en leven’ zit het hem voor mij vooral in ‘Monday Runday’. Dat is het hardloopgroepje dat Marjolein, Joke en ik vormen terwijl we eigenlijk bijna niet meer samen kunnen trainen. Verschillen in schema’s en marathons maken dat we voortdurend en intens met elkaar meeleven maar dat we nog maar zelden echt samen hardlopen. Zelfs als Joke en ik samen op de baan trainen op de dinsdagavonden bij de GAC doen we alleen de warming up en cooling down gezamenlijk (onze trainingstempo’s liggen niet gelijk). Marjolein is sinds kort officieel een ‘Crazy Runner’ en Joke is onderdeel van ‘team Vroem’ en ‘Team Hollander’ voor de RopaRun. En toch vormen we ‘Monday Runday’; ons mini groepje dat ruim een jaar geleden ontstond. Ons bestaansrecht is dat we heel veel (hardloop) lief &leed delen en we andermans marathon minstens zo belangrijk vinden als die van onszelf. Ok… nu spreek ik even voor mijzelf maar ik hoop dat zij dat ook een beetje zo voelen.

Ik was er dus niet bij toen Joke voor ons drieën het spits afbeet en een gooi deed naar een P.R. Ik was er ook niet bij om stimulerende woorden naar haar te roepen. Het enige dat ik kon doen was een goody bag met bemoedigende spulletjes voor Joke aan Marjolein meegegeven en een filmpje maken met mijn partner-in-crime om Joke en een aantal andere lopers toe te schreeuwen via een bord op het 34-km punt in Rotterdam.

Voor Joke zit het er nu dus op. Zij mag gaan herstellen en dan toeleven naar de RopaRun. Over 2 weken is Marjolein aan de beurt. Zij gaat vlammen in Londen. Ons idee was om dit samen te doen maar omdat ik geen startbewijs kon bemachtigen, hebben we dit moeten aanpassen. Zij loopt Londen, gesteund door Joke en ik zal op afstand met haar meeleven omdat ik twee weken later naar Denemarken vlieg voor mijn eigen avontuur.

Screenshot_20180407-161844-01Pas 14 dagen na Marjolein kom ik dus in actie. Dat voelt ineens zo eenzaam. Iedereen heeft zijn missie er al op zitten en ik ga nog door. Zelfs mijn GAC-loopgroep heb ik tijdelijk losgelaten. We trainen in het voorjaar in het bos maar ik heb ervoor gekozen om op de baan door te gaan. De meningen zullen erover verschillen maar ik geloof er heilig in dat de baantrainingen mij sneller maken. Ondanks het eenzame gevoel zal ik mijn focus en het plezier in het lopen moeten zien te behouden.

Misschien waren het de 180 kilometers en 1432 hoogtemeters die ik in Ierland fietste met mijn moeder (en nog 15 hardloop-kado-kilometertjes). Misschien was het de stress die we opliepen toen we -op een haar na- ons vliegtuig niet misten. Maar ik was gisteren moe en had voor geen meter zin om te lopen. Ik had zin kunnen maken maar deed dat niet. Pas nu ik dit gevoel aan het papier heb toevertrouwd, borrelt de behoefte aan lopen weer langzaam op.

Vanaf komend weekend gaat mijn sobere lifestyle weer beginnen. De laatste maand voor mijn marathon wordt er extra op rust en voeding gelet. Ik heb goed getraind, voel mij ook goed. Maar om mijn gedroomde tijd van 3 uur 20 te halen is iets extra’s nodig. En een flinke portie geluk. Dat zagen we wel weer bij de marathon van afgelopen weekend….

 

Op pad met vreemden

‘Dag Hedwig, alles goed? Kan ik jou een dezer dagen eens even bellen?’ Een tijdje geleden ontving ik dit berichtje van Peter de Groof. Ik was direct benieuwd waarover hij mij wilde spreken. Ik ken Peter namelijk niet in het echte leven. Ik ben zoals dat tegenwoordig vaker gebeurt met hem in contact gekomen via de digitale snelweg. En dan niet via Relatieplanet, Second Love of een andere dating site maar via Instagram en later Facebook.

Inmiddels maken we samen deel uit van een door hem opgerichte Facebook-groep die RunBloggersRun heet en waar liefhebbers van hardloop blogs kunnen putten uit verhalen van zeer diverse bloggende hardlopers. Peter is -net als ik- zo’n hardloper die er genoegen in schept om te schrijven over alles wat met onze hobby te maken heeft. Ik lees zijn verhalen en volg hem ook via Instagram; zo krijg je toch een aardig beeld van iemand.

Peters stem heb ik recentelijk ook gehoord (het begint nu toch bijna op een date-verhaal te lijken) want ik vond het natuurlijk prima dat hij mij belde. Met Belgische tongval vertelde hij dat hij vorig jaar, samen met hardloopster en blogger Lien, ‘Sunday Runday‘ heeft georganiseerd. Dit was in 2017 een dag georganiseerd voor hardlopers waarop er een goed ‘met-hardlopen-gevuld’ programma werd afgewerkt.  Het bleek zo’n succes dat er dit jaar een vervolg is. Dit keer kan je in plaats van ‘slechts Sunday’ al op ‘Saturday’ beginnen en dus een weekendje weg naar Grimbergen in België om daar aan één stuk door andere lopers te ontmoeten, te lopen, te praten over lopen en je krijgt er ook nog allerlei workshops over lopen bij. Dat is zo’n beetje de hemel op aarde dus toen Peter voorzichtig peilde of ik daar misschien goesting in had, hoefde ik niet lang na te denken!

Het was wat geregel thuis maar ik besloot mijzelf zo’n schoolreisje voor hardlopers cadeau te doen! En nu zit ik dus geregeld op de website van de organisatie te snuffelen en voorpret te hebben over al het leuks dat mij te wachten staat. Zo komen er een paar experts om de deelnemers bij te praten over bijvoorbeeld voeding , mentale weerbaarheid en actief herstel voor topprestaties. Als het even meezit kan ik dus nog even wat interessante bagage meepikken om van mijn marathon in Kopenhagen die twee weken later is mijn beste tot nu toe te maken!

Het fijnste aan zo’n weekend is misschien wel dat we met gelijkgestemden zijn en er dus over van alles gesproken zal worden maar vast vooral over ons favoriete onderwerp: hardlopen. Ik fantaseer dat we ongelimiteerd praten over de mooiste routes, wedstrijden, vakantiebestemmingen waar perfect gelopen kan worden. Maar ook over ideale schoenen voor elke ondergrond en afstand, hardloophorloges, handige gadgets, fijne tights, handschoenen, gels, sokken en buffs. Er worden vast ook goede anekdotes verteld over gênante situaties of races waarin keihard gebuffeld moest worden om een doel nog net te halen.

Tijdens het schrijven van dit blog besef ik ineens dat mijn voorpret dezelfde is als die ik heb als ik met vriendinnen een weekendje weg ga. Dan gebeuren er heel andere dingen, gelopen wordt er in ieder geval niet. Tenzij die vriendinnen Marjolein en Joke heten maar dat terzijde ;-). Best bijzonder dus dat ik het net zo leuk vind om met een groep mensen die nu nog vreemden voor mij zijn bijna twee hele dagen door te brengen.

Stiekem hoop ik natuurlijk dat dit blog anderen enthousiast maakt om ook te gaan. En als je twee dagen te veel vindt, één mag ook! Het is voor iedereen geschikt: van beginnende loper tot de zeer ervaren loper (tijdens de hardlooponderdelen kan je kiezen uit verschillende afstanden). Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!

Zo! Ben je om? Inschrijven kan HIER!

 

 

21 Tips die je helpen je beste wedstrijd / marathon te lopen!

20x30-RMAZ2713-2

Rotterdam

Nu ‘het wedstrijdseizoen’ en voorjaarsmarathons zoals die van Rotterdam dichterbij komen, krijg ik de laatste tijd geregeld vragen over het lopen van een marathon / de laatste voorbereidingen op een wedstrijd en wat wel of niet te doen. Uiteraard heb ik geprobeerd de vragenstellers zo goed mogelijk te helpen. Maar omdat er dus blijkbaar behoefte is aan extra tips heb ik de ‘tips-pagina’ op mijn blog even opgefrist en deel ik hem bij deze zodat iedereen een dijk van een hardloopseizoen kan gaan beleven! Heel veel succes! Ik start met de belangrijkste tip die tevens super cheesy is: Geniet van iedere kilometer, zelfs als hij pijn doet tot in het diepste van je lichaam of ziel! Of zoals T.S. Eliot ooit zei: “Only those who will risk going too far, can possibly find out how far they can go” 

NB: de merken die hier voorbij komen sponsoren mij NIET! Ik noem ze slechts omdat ik ze zelf gebruik / goed vind.

  • voorheen adviseerde ik; koop twee paar hardloopschoenen en draag deze afwisselend (dus ongeveer even veel). Kies 1 paar waarop je de marathon loopt en zorg ervoor dat dit paar niet ‘op’ is op de dag dat het zover is. Een ‘open deur’ wat mij betreft maar ik wil het toch benoemd hebben: het is in het algemeen aan te raden om je schoenen aan te schaffen bij een speciaalzaak: zij kunnen door middel van testen bepalen wat voor soort schoen je nodig hebt (neutraal of met een correctie)…. Inmiddels denk ik dat je prima op 1 paar schoenen vooruit kan. Dat komt door inzichten die ik kreeg door ‘Born to run’ te lezen. Omdat ik inmiddels veel loop en 6 marathons kan afstrepen, heb ik meer ervaring en ook veel schoenen. Ik wissel mijn schoenen nu af; per afstand en loopje bepaal ik welke ik fijn vind.
  • koop een Flip belt . Je kan hier je gels, wat geld, je ‘oortjes’, sleutels, telefoon etc. in kwijt. Tijdens een marathon zou ik hem uiteraard zo licht mogelijk houden. Let wel op dat je de juiste maat koopt, anders kan hij door op en neer bewegen schuurplekken veroorzaken.
  • Bepaal welke kledingset je wilt dragen tijdens je marathon/ wedstrijd en houd daarbij naast comfort vooral ook rekening met de temperatuur van die dag. Met name tijdens een marathon ben je eerder te warm dan te koud gekleed. Nieuwe kleding / schoenen dragen is wat mij betreft een ‘no go’: test altijd eerst hoe iets zit tijdens het lopen.
  • Bekijk het parcours vooraf. Vaak zijn er goed filmpjes te vinden op you tube. Je weet zo wat je kan verwachten en het helpt met focussen.
  • Neem na iedere run eiwitten en koolhydraten. Dat kan op vele manieren. Een prettige manier is het eten van kwark met muesli. In het algemeen zijn bijvoorbeeld vette vissoorten zoals zalm, of eieren ook goed maar dat vind ik op sommige momenten van de dag niet zo lekker. Je kan ook eiwit-shakes drinken, die koop je in poedervorm en maak je aan met water of melk. Ik vind dit een beetje kunstmatig al zijn er merken die heel ‘natuurlijk’ zouden zijn. De eiwitten zijn belangrijk voor je herstel, net zoals de koolhydraten. Als je een wedstrijd hebt gelopen of je zit in een andere situatie waarbij de kwark niet voorhanden is dan kan je bijvoorbeeld deze: proteïne kwark , proteïne shake (mijn favoriet) of Breaker high protein meenemen.
  • Ik ben erg te spreken over de producten van Vega Sport. Vooral de ‘pre-workout energizer’ en de ‘Recovery Accelerator’ bevallen goed.
20160925_083007

Voor de start in Berlijn

 

  • Onder het motto ‘baat het niet dan schaadt het niet’ neem ik in de dagen voorafgaande aan een wedstrijd altijd shotjes geconcentreerd bietensap. Omdat de werkzame stof nitraat in hoge mate ingenomen moet worden, vind ik deze concentraten ideaal. Ik heb weleens zelf halve liters bietensap staan slowjuicen: dat was geen pretje en het opdrinken ervan was ronduit afschuwelijk. Mijn ‘lievelingsconcentraat’ koop ik online bij Sportvoedingwebshop.com via deze link kan je ook lezen wat het sap voor je kan betekenen.
Screenshot_20170626-121209-01

Hazen: marathon Sneek!

  • Test verschillende energie gels. Het verschilt per loper welke goed valt en welke minder; sommige lopers worden misselijk van bepaalde merken. Ik kreeg die van OTE aangeraden maar kwam via ‘PowerGel’ uiteindelijk uit bij de gel van SIS (Science in Sports) maar zweer momenteel bij de gel van het eigen merk van Sportvoedingwebshop.com Gel. Laatstgenoemde is heel dun qua substantie waardoor je hem eerder drinkt dan ‘kauwt’ zoals sommige stroperige producten. Je kan gels met en zonder cafeïne nemen. Zelfs het bepalen van de smaak is handig: probeer een paar smaakjes totdat je de juiste gevonden hebt.
  • Sommige lopers hebben last van schuurplekken, ik ben er zelf niet mee bekend maar ‘no fiction cream’ van het merk Born is perfect volgens iemand die er ervaring mee heeft. Ik hoor ook wel eens van mannen dat ze bij langere runs last krijgen van hun tepels door de wrijving die er kan ontstaan met hun shirt (er ontstaat dan ‘ the red eleven’ ;-). Good old Vaseline biedt dan uitkomst. Iets gênanter (waarom eigenlijk?) maar toch ook een probleem waarmee je te maken kan krijgen: last van de anus… in ieder geval schijnt ook dan Vaseline soelaas te bieden….
  • Als je een lange duurloop gaat doen, oefen dan met het drinken van water: wil je doorlopen tijdens het drinken: hoe gaat dat het beste? Ik heb wel eens een rietje meegenomen in mijn flipbelt, dat was zo gek nog niet 😉 Ik loop zelf met een waterrugzakje als ik langere afstanden ga trainen. Ik ben dan verzekerd van drinken ongeacht waar ik ga rennen. Tijdens mijn marathons maak ik gebruik van de waterposten die eigenlijk altijd veelvuldig aanwezig zijn; een waterzak vind ik dan onnodige ballast.
  • Drink tijdens je marathon per 20 minuten 2 tot 3 slokken water: dat is precies wat je lichaam nodig heeft. Wat je te veel drink, maakt alleen maar dat je moet plassen: zonde van de tijd.
  • Doe balansoefeningen en core-trainingen om je enkels / hele lijf sterker te maken
  • Er zijn vele verschillende schema’s te vinden maar probeer in het algemeen: 1x per week een interval oefening te doen, 1x per week een duurloop op lagere snelheid (en dus hartslag) en 1x per week een snellere run. 
20x30-AMDA4719

met Erik marathon Amsterdam

  • Neem magnesium in de dagen voorafgaand aan de marathon en op de dag zelf om kramp te voorkomen (voor frequente lopers is dit zowiezo goed)
  • Laat je  ‘sportmedisch keuren‘ en laat dan meteen je ‘zones’ bepalen zodat je je training daar op kan afstemmen (Als je in Amsterdam woont bijvoorbeeld bij http://www.smcamsterdam.nl of bij http://www.fysiomed.org )
  • Onderneem actie als je ergens last van krijgt. Ga zo snel mogelijk naar een fysiotherapeut of sportarts. Ik heb zelf ook heel veel baat gehad bij het krijgen van massages toen ik een blessure aan mijn heup/knie had.
  • Slaap! Niets is zo belangrijk als rust nemen op de juiste momenten. Probeer in de laatste weken voor de marathon of in de week voor een wedstrijd extra aandacht aan nacht(rust) te besteden. Ga op tijd naar bed of -als het kan- doe ‘powernaps’ om bij te slapen.
  • Als je van een drankje houdt, laat die dan even links liggen in de aanloop naar je marathon. Ook dit ontlast je lichaam en laat je dus nog fijner lopen.
  • Eet en drink tot een uur voor de start en stop er daarna mee. probeer vlak voor de start nog even naar de w.c. te gaan

 

 

641728_252274619_Medium

Marathon Boston

  • Draag (als het niet extreem koud is en je niet erg lang moet wachten zoals bij sommige marathons) een wegwerp-poncho (1 euro voor 3 stuks bij de HEMA). Een alternatief is een vuilniszak waarin je gaten knipt voor je hoofd en armen of bewaar de folie die je na een Halve Marathon / Marathon vaak aangereikt krijgt.
  • maak een goede playlist met muziek LET OP: ik weet van mezelf dat ik ook lekker doorloop als ik onverwacht geen muziek heb bijvoorbeeld als mijn telefoon ermee stopt. Als jij dit wel moeilijk vindt, is het misschien beter om zonder muziek te lopen.

Zet hem op allemaal! You can and you will !(zoals Joke altijd zegt!)